Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Okerkeelbladspeurder
Okerkeelbladspeurder | Automolus ochrolaemus
Ochre-throated Foliage-Gleaner | Breñero garganta pálida | Barranqueiro-camurça
De okerkeelbladspeurder is een vrij gedrongen bladspeurder van laaglandbossen aan beide kanten van de Andes. Hij heeft een okergele oogring en een lichte keel en zoekt in de ondergroei voedsel in hangende dode bladeren. Tot 2023 werd hij met de Midden-Amerikaanse Automolus cervinigularis als één soort beschouwd.
Geluid
Zingt vooral bij zonsopkomst en in de schemering: een korte, dalende reeks harde tonen, ongeveer keh-keh-keh-krreh. De roep is een nasaal rak en een droog, dalend krèè.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
18–20 cm, met een korte, zware snavel. De bovendelen zijn olijfbruin, de staart donker kastanjebruin. Het gezicht is donkerbruin, met een okergele oogring en een okergele streep achter het oog. De keel is diep oker, de borst bruin met vage lichte strepen, de buik okerbruin. De iris is donker. De seksen zijn gelijk. De ondersoort pallidigularis ten westen van de Andes is het lichtst, met een vrijwel witte keel; turdinus in het noorden van de Amazone heeft een lichtere keel dan ochrolaemus in het zuiden.
Verwarringssoorten
De olijfrugbladspeurder Automolus infuscatus heeft een witte keel, lichtere onderdelen en geen okergele oogring. De roodkruinbladspeurder Automolus rufipileatus en de bruinstuitbladspeurder Automolus melanopezus hebben een oranje oog en geen lichte oogring. De oostelijke bosbladspeurder Automolus subulatus is fijn gestreept op kop, rug en borst. De rosse bladspeurder Clibanornis rubiginosus is egaler roodbruin, zonder lichte oogring.
Leefgebied
De ondergroei van vochtig laaglandbos, vooral várzea, moerasbos, overgangsbos en bosranden met dichte vegetatiekluwens, tot ongeveer 1000 m; ten westen van de Andes vooral in secundair bos tot 800 m, plaatselijk tot 1400 m. Zoekt insecten en spinnen in hangende dode bladeren, vaak in gemengde groepen. Het nest is een losse kom van bladstelen aan het eind van een gang in een aarden oever.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Chocó en de Magdalenavallei (pallidigularis) en in het laagland ten oosten van de Andes. In Ecuador in het noordwestelijke en in het oostelijke laagland. In Peru in het Amazonelaagland. In Bolivia in het laagland van het noorden en midden. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het oosten van Panama, in Venezuela, de Guyana's en de Braziliaanse Amazone.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs bospaden met veel lianen en dode bladeren, of langs beekjes in het laaglandbos; de vogel gaat vaak mee met gemengde groepen in de ondergroei. Bij zonsopkomst is de zang een goede aanwijzing.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd; na de opsplitsing nog niet apart beoordeeld. De stand gaat vermoedelijk achteruit door ontbossing, maar de soort is wijdverbreid en plaatselijk algemeen.
Wetenschappelijke naam
Automolus ochrolaemus | (Tschudi, 1844)
Tschudi beschreef de soort in 1844 als Anabates ochrolaemus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Automolus werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam komt van Oudgrieks automolos, 'overloper' of 'deserteur'. De soortnaam komt van Oudgrieks ōkhros, 'oker', en laimos, 'keel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Peru.