Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Oostelijke bosbladspeurder
Oostelijke bosbladspeurder | Automolus subulatus
Eastern Woodhaunter | Rondamusgos oriental | Limpa-folha-riscado
De oostelijke bosbladspeurder is een donkere, fijn gestreepte ovenvogel van het laagland en de voetheuvels ten oosten van de Andes. Hij zoekt op middelhoogte voedsel in epifyten en dode bladeren en verraadt zich door zijn harde, nasale zang. De vorm ten westen van de Andes wordt tegenwoordig als aparte soort beschouwd, de westelijke bosbladspeurder Automolus virgatus.
Geluid
De zang is een reeks van twee tot vier harde, nasale tonen, ongeveer kwiek-kwiek of tsjek-tsjek-tsjek, vaak in de vroege ochtend.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–18 cm, met een vrij lange, rechte snavel. De bovendelen zijn donker olijfbruin, met fijne okergele strepen op kruin, nek en bovenrug; de staart is roodbruin. De keel is okergeel met donkere randjes, de borst olijfbruin met smalle okergele strepen, de buik vrijwel effen. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De okerkeelbladspeurder Automolus ochrolaemus heeft een ongestreepte rug en een okergele oogring. De gestreepte bladspeurder Syndactyla subalaris lijkt sterk, maar heeft een lichte wenkbrauwstreep en scherper afgetekende strepen, en leeft hoger in de Andes. De zwartsnavelboomjager Thripadectes melanorhynchus is groter, met een zware, zwarte snavel. De haakbekbladspeurder Ancistrops strigilatus heeft een snavel met een haakpunt en bleekgele strepen op de borst.
Leefgebied
Vochtig bos op terra firme in het laagland en in de voetheuvels, vooral in heuvelland en op hellingen, meestal onder 1300 m. Zoekt op middelhoogte in epifyten, mos en hangende dode bladeren naar insecten, vaak in gemengde groepen. Het nest ligt in een gang in een aarden wal.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het laagland en de voetheuvels ten oosten van de Andes. In Ecuador in het oostelijke laagland en de voetheuvels. In Peru in het Amazonelaagland en op de lagere oostflank. In Bolivia in het noorden en in de voetheuvels van de Andes. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela en het westen van de Braziliaanse Amazone.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de voetheuvels van de oostflank, bijvoorbeeld rond de Sumaco in Ecuador of in het lagere deel van Manu in Peru, langs paden met veel epifyten. Volg gemengde groepen op middelhoogte.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied, maar is afhankelijk van ongestoord bos.
Wetenschappelijke naam
Automolus subulatus | (Spix, 1824) (GBIF: Hyloctistes subulatus)
Spix beschreef de soort in 1824 als Sphenura subulata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Automolus werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam komt van Oudgrieks automolos, 'overloper' of 'deserteur'. De soortnaam komt van Latijn subulatus, 'priemvormig' (van subula, 'priem'). Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Amazone, Brazilië.