Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Olijfrugbladspeurder
Olijfrugbladspeurder | Automolus infuscatus
Olive-backed Foliage-Gleaner | Rascahojas dorsioliva | Barranqueiro-pardo
De olijfrugbladspeurder is een middelgrote, egaal gekleurde bladspeurder van de onderetage van Amazonisch laaglandbos. Hij doorzoekt opgerolde dode bladeren en kluwens dood blad naar insecten en trekt vaak mee met gemengde zwermen. Zijn droge, ratelende zang hoort bij de vaste geluiden van het laaglandbos in het oosten van het gidsgebied.
Geluid
De zang is een luide, droge ratel van snel herhaalde, schorre tonen, tsjrrrrrr, die enkele seconden kan aanhouden. Roept ook een scherpe tsjek.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
19 cm, met een vrij krachtige, rechte snavel. De bovendelen zijn olijfbruin, de stuit iets warmer bruin en de staart helder roodbruin. Een smalle, vale oogring en een vage lichte wenkbrauwstreep. De keel is wit en steekt af tegen de grijsachtige, olijfkleurig gewassen borst en buik. De seksen zijn gelijk; jonge vogels lijken op volwassen vogels.
Verwarringssoorten
De okerkeelbladspeurder Automolus ochrolaemus is warmer bruin, met een geelbruine keel en een duidelijke geelbruine oogring. De bruinstuitbladspeurder Automolus melanopezus is donkerder bruin, met een roodbruine stuit en een oranje oog, en leeft vooral in bamboe. De roodkruinbladspeurder Automolus rufipileatus heeft een kastanjebruine kruin en een oranje oog en leeft in oeverbos en op riviereilanden. De oostelijke bosbladspeurder Automolus subulatus heeft een fijn gestreepte kop en mantel en een geschubde, geelbruine keel.
Leefgebied
Onderetage en middenetage van vochtig laaglandbos op terra firme, plaatselijk ook oud secundair bos en de randen van overstromingsbos, van het laagland tot ongeveer 1000 m. Zoekt in kluwens dood blad, opgerolde bladeren en epifyten naar insecten en spinnen, vaak in gemengde zwermen. Het nest ligt aan het eind van een zelf gegraven tunnel in een steile oever of greppelkant.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het Amazonelaagland ten oosten van de Andes. Ecuador: in het oostelijke laagland en de lage voetheuvels. Peru: in het hele Amazonelaagland. Bolivia: in het noorden en noordwesten, in Pando, Beni en het noorden van La Paz. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela, de Guyana's en het Braziliaanse Amazonegebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Let in Amazonisch bos op gemengde zwermen in de onderetage en luister naar de droge ratel. De vogel verdwijnt vaak minutenlang in een kluwen dood blad; wacht tot hij er weer uit komt.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is in ongestoord laaglandbos algemeen, maar verdwijnt waar het bos gekapt wordt.
Wetenschappelijke naam
Automolus infuscatus | (Sclater, 1856)
Sclater beschreef de soort in 1856 als Anabates infuscatus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Automolus werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam komt van Oudgrieks automolos, 'overloper' of 'deserteur'. De soortnaam komt van Latijn infuscatus, 'donker gemaakt' of 'verdonkerd'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Oost-Peru.