Alle soorten › Zangvogels › Troepialen › Olijforopendola
Olijforopendola | Psarocolius bifasciatus
Olive Oropendola | Oropéndola oliva | Japuaçu
De olijforopendola is de grootste oropendola van het gidsgebied. Met zijn olijfgele kop en borst, kastanjebruine rug en zwarte snavel met oranje punt is hij een kenmerkende vogel van het bladerdak van het Amazonische regenwoud. De vogels in het gidsgebied behoren tot de vorm yuracares, die soms als aparte soort wordt opgevat.
Geluid
Het baltsgeluid is een luid, diep en vloeiend gorgelen dat eindigt in een klokkende toon, gegeven met een diepe buiging. De roep is een diep kok of een hard kak.
Opname: Dante Buzzetti — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
42–52 cm; het mannetje is veel groter dan het vrouwtje. Kop, hals en borst zijn olijfgeel tot olijfgroen; rug, vleugels, buik en stuit kastanjebruin. De staart is geel met donkere middelste veren. De snavel is zwart met een oranje punt, en een kale wangvlek is roze. Het oog is donker. Jongen zijn doffer, met een kleinere wangvlek.
Verwarringssoorten
De groene oropendola Psarocolius viridis is kleiner en grotendeels olijfgroen, met een lichte snavel met oranjerode punt en een lichtblauw oog. De roestrugoropendola Psarocolius angustifrons is kleiner en doffer olijfbruin, zonder kale wangvlek. De helmbuidelspreeuw Cacicus oseryi is veel kleiner, met een gele snavel met een breed voorhoofdsschild.
Leefgebied
Bladerdak en randen van hoog regenwoud op terra firme en in várzea, ook langs rivieren en in halfopen terrein met hoge bomen, meestal onder 700 m, plaatselijk hoger in de voetheuvels. Eet vruchten, nectar en grote insecten. Broedt in kolonies van lange, hangende buidelnesten in vrijstaande bomen, vaak samen met buidelspreeuwen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Amazonische laagland in het zuidoosten. In Ecuador in het oostelijke laagland. In Peru in het hele Amazonische laagland. In Bolivia in het laagland van het noorden en midden. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het Braziliaanse Amazonegebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Langs grote rivieren en vanaf uitkijktorens boven het bladerdak; kolonies staan vaak in hoge bomen op rivieroevers, en de vogels vliegen in de ochtend en de late middag luid roepend over het water.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een grote verspreiding, maar is afhankelijk van hoog bos en wordt plaatselijk bejaagd.
Wetenschappelijke naam
Psarocolius bifasciatus | (Spix, 1824)
Spix beschreef de soort in 1824 als Cassicus bifasciatus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Psarocolius werd in 1827 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam combineert Grieks psar, 'spreeuw', met koloios, 'kauw'. De soortnaam komt van Latijn bi-, 'twee', en fasciatus, 'gestreept': met twee banden. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Belém, Pará, Brazilië.