Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Ongrijpbare mierpitta
Ongrijpbare mierpitta | Grallaria eludens
Elusive Antpitta | Tororoí del Ucayali | Tovacuçu-xodó
De ongrijpbare mierpitta is een weinig bekende mierpitta van het laaglandregenwoud ten zuiden van de Amazone. Hij werd pas in 1969 beschreven en is sindsdien van slechts een handvol plaatsen in Peru en Brazilië bekend. De Spaanse naam verwijst naar de Ucayali, het stroomgebied waar hij voor het eerst werd gevonden.
Van deze soort bestaat geen foto van een levende wilde vogel met een geschikte Creative Commons-licentie. Heb je er een die aan de regels voldoet? Stuur hem in.
Geluid
Een holle, tweetonige fluit, de tweede toon iets hoger en langer, met tussenpozen herhaald; vergelijkbaar met de roep van de roestkeelmierpitta.
Opname: Felipe Arantes — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
19 cm, plomp en vrijwel staartloos, op lange poten. De bovendelen zijn olijfbruin. De keel is wit tot lichtgeel, de borst lichtgeelbruin; borst en flanken dragen zwarte lengtestrepen, de buik is wit. Het warme roestoranje van keel en borst van de roestkeelmierpitta ontbreekt. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De roestkeelmierpitta Grallaria dignissima leeft ten noorden van de Amazone en heeft een roestoranje keel en borst. De lijstermierpitta Myrmothera campanisona is kleiner en bruiner, met een vaag gestreepte, grijswitte borst en zonder scherpe zwarte strepen.
Leefgebied
Vochtig terra-firmebos in het laagland, plaatselijk met bamboe. Leeft op de bosbodem en zoekt insecten en andere ongewervelden. Over nest en broedbiologie is vrijwel niets bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru op enkele plaatsen in de oostelijke laaglanden ten zuiden van de Amazone, onder meer in Ucayali en het zuiden van Loreto. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos; in Bolivia niet vastgesteld. Buiten het gidsgebied in het westen van Brazilië, onder meer in Acre.
Hoe en wanneer kijken
Luister bij zonsopgang in afgelegen terra-firmebos ten zuiden van de Amazone naar de holle, tweetonige fluit. Een geluidsopname is de beste manier om een waarneming vast te leggen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied ligt grotendeels in afgelegen, weinig verstoord bos, maar over aantallen en trends is weinig bekend.
Wetenschappelijke naam
Grallaria eludens | Lowery & O'Neill, 1969
Lowery & O'Neill beschreef de soort in 1969 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Grallaria werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Nieuw-Latijn grallarius, 'steltloper', naar de lange poten. De soortnaam komt van Latijn eludens, 'ontwijkend, misleidend' (van eludere, 'bespotten', uit ex, 'uit', en ludere, 'spelen'), naar de soort die lang aan waarnemers ontsnapte. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Balta, Río Curanja, Ucayali, Peru.