Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Roestkeelmierpitta
Roestkeelmierpitta | Grallaria dignissima
Ochre-striped Antpitta | Tororoí ocrelistado | Tovacuçu-de-listras-ocre
De roestkeelmierpitta is een mierpitta van het laaglandregenwoud in het westen van het Amazonebekken, met een roestoranje keel en borst en zwart-wit gestreepte flanken. Hij leeft op de bodem van ongestoord terra-firmebos en wordt meestal alleen aan zijn roep opgemerkt.
Geluid
Een langzame, holle, tweetonige fluit, waarvan de tweede toon langer is en iets oploopt, met tussenpozen herhaald. Vooral bij zonsopgang en in de schemering te horen.
Opname: Paul Coopmans — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
19 cm, plomp en vrijwel staartloos, op lange roze-grijze poten. De bovendelen zijn olijfbruin, kruin en nek iets grijzer. Teugel, keel en borst zijn warm roestoranje tot okerkleurig. De buik is wit; flanken en zijkanten van de borst zijn wit met brede zwarte lengtestrepen. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De ongrijpbare mierpitta Grallaria eludens leeft ten zuiden van de Amazone en mist het roestoranje op keel en borst; zijn onderdelen zijn lichtgeel met zwarte strepen. De lijstermierpitta Myrmothera campanisona is kleiner en bruiner, met een vaag gestreepte, grijswitte borst. De witteugelmierpitta Myrmothera fulviventris is kleiner, met een witte teugel en ongestreepte, geelbruine onderdelen.
Leefgebied
Vochtig terra-firmebos in het laagland, vaak in heuvelachtig terrein met een vrij open bodem, tot ongeveer 600 m. Leeft op de bosbodem en zoekt insecten en andere ongewervelden.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het zuidoosten (Caquetá, Putumayo en Amazonas). In Ecuador in de oostelijke laaglanden. In Peru in het noordoosten, vooral ten noorden van de Amazone en de Marañón in Loreto. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied mogelijk in het aangrenzende uiterste westen van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister bij zonsopgang in ongestoord terra-firmebos naar de trage, tweetonige fluit. Een zingende vogel staat vaak roerloos op de bosbodem of op een omgevallen stam.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is afhankelijk van ongestoord laaglandbos en verdwijnt plaatselijk door ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Grallaria dignissima | Sclater & Salvin, 1880
Sclater & Salvin beschreef de soort in 1880 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Grallaria werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Nieuw-Latijn grallarius, 'steltloper', naar de lange poten. De soortnaam komt van Latijn dignissimus, 'zeer waardig'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Sarayacu, Pastaza, Ecuador.