Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Bruinrugmierpitta
Bruinrugmierpitta | Grallaria haplonota
Plain-backed Antpitta | Tororoí dorsillano | Tovacuçu-de-dorso-liso
De bruinrugmierpitta is een mierpitta met een egaal olijfbruine bovenzijde, zonder schubben of strepen. Hij leeft op de bosbodem van het lagere bergbos en wordt vooral opgemerkt door zijn lange, aanzwellende fluitreeks. Over zijn leefwijze is relatief weinig bekend.
Geluid
Een lange reeks holle, fluitende tonen die geleidelijk in toonhoogte en kracht oploopt en aan het eind iets daalt, enkele seconden lang.
Opname: Iván Lau — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16–17 cm, rond en kortstaartig, op lange grijze poten. De bovendelen zijn egaal olijfbruin, de kruin soms iets grijzer. De keel is wit tot lichtgeel, begrensd door een smalle donkere baardstreep; teugel en oogring zijn licht. Borst en flanken zijn okerbruin, de buik lichter geel tot wit. Schubben en strepen ontbreken. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De schubkapmierpitta Grallaria guatimalensis heeft een zwart geschubde bovenzijde, donkerder roestbruine onderdelen en leeft meestal hoger. Allens mierpitta Grallaria alleni heeft een leigrijze kruin en een helderwitte baardstreep. De lijstermierpitta Myrmothera campanisona van het laagland is kleiner, met een vaag gestreepte, grijswitte borst.
Leefgebied
Vochtig bos van de voetheuvels en het lagere bergbos, vaak in steile ravijnen met dichte ondergroei, ongeveer tussen 700 en 2000 m. Zoekt op de bosbodem naar insecten en andere ongewervelden.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia zeer plaatselijk, op de flanken van de Andes in het zuiden. In Ecuador op de westflank in het noorden en midden en op de oostflank. In Peru plaatselijk op de oostflank in het noorden. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de bergen van het noorden van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister bij zonsopgang in beboste ravijnen op de lagere hellingen naar de lange, oplopende fluitreeks. De vogel zingt vaak vanaf een lage tak of een omgevallen stam.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd, maar plaatselijk gevoelig voor de kap van het lagere bergbos.
Wetenschappelijke naam
Grallaria haplonota | Sclater, 1877
Sclater beschreef de soort in 1877 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Grallaria werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Nieuw-Latijn grallarius, 'steltloper', naar de lange poten. De soortnaam komt van Grieks haplous, 'eenvoudig', en nōton, 'rug'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Omgeving van Caracas, Venezuela.