Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Oranjekeelzonnekolibrie
Oranjekeelzonnekolibrie | Heliangelus mavors
Orange-throated Sunangel | Solángel gorginaranja | Anjo-do-sol-de-garganta-laranja
De oranjekeelzonnekolibrie is een middelgrote kolibrie van bosranden en struikrijk terrein in de bergen van Venezuela en het noordoosten van Colombia. Het mannetje heeft een glinsterend koperoranje keel en voorhoofdsvlek. In het gidsgebied is hij beperkt tot het noordelijk deel van de Cordillera Oriental.
Geluid
Een herhaalde, hoge, zwakke, krekelachtige triller, in de vlucht en vanaf een zitplaats.
Opname: Joe Klaiber — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm, met een korte, rechte, zwarte snavel. Het mannetje heeft een glanzend groene kruin en rug, een glinsterend koperoranje vlek boven de snavel en een koperoranje keel en bovenborst. Een kaneelkleurige band scheidt de bovenborst van de onderborst, die goudgroen gevlekt is. De middelste staartveren zijn goudgroen, de buitenste donker brons met lichte toppen. Het vrouwtje lijkt op het mannetje, maar keel en bovenborst zijn roodbruin met lichte vlekjes.
Verwarringssoorten
Het mannetje van Longuemares zonnekolibrie Heliangelus clarisse heeft een rozerode keel en een witte borstband, het vrouwtje een doffe, bruinige keel. De toermalijnzonnekolibrie Heliangelus exortis leeft zuidelijker in Colombia en heeft een groenblauwe en roze keel zonder oranje. Bij vrouwelijke zonnekolibries is de keelkleur het belangrijkste kenmerk.
Leefgebied
Randen van vochtig nevelwoud en elfenbos, struikrijke weiden en páramo, en ook drogere struwelen, ongeveer tussen 2000 en 3200 m. Bezoekt bloemen van struiken en zit vaak op een uitstekende tak, vanwaar hij korte vluchten maakt; houdt bij het landen de vleugels vaak kort omhoog.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen in het noorden van de Cordillera Oriental, vanaf de grens met Venezuela zuidwaarts tot in Boyacá; daar schaars. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes van Venezuela, van Lara zuidwestwaarts.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Aan bosranden en in struikrijke weiden boven 2000 m in het noorden van de Cordillera Oriental, zoals in het grensgebied van Tamá. In de Andes van Venezuela is hij plaatselijk algemeen bij bloeiende struiken.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand lijkt stabiel; de soort is plaatselijk algemeen in Venezuela en schaars tot zeldzaam in Colombia.
Wetenschappelijke naam
Heliangelus mavors | Gould, 1848
Gould beschreef de soort in 1848 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Heliangelus voerde hij in datzelfde werk in. De geslachtsnaam combineert Grieks hēlios, 'zon', met angelos, 'engel'. De soortnaam is Latijn Mavors, een oude naam van Mars, de god van de oorlog, mogelijk naar de vuurrode tot oranje keel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Andes van Venezuela en Colombia.