Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Peruaanse eksterstaart
Peruaanse eksterstaart | Phlogophilus harterti
Peruvian Piedtail | Colibrí colipinto peruano | Rabo-malhado-peruano
De Peruaanse eksterstaart is een kleine kolibrie van het binnenste van voetheuvelbos aan de oostflank van de Andes en komt alleen in Peru voor. Hij is de zuidelijke tegenhanger van de Ecuadoraanse eksterstaart. Net als die soort foerageert hij laag in de ondergroei.
Geluid
De zang is een dunne, schelle reeks tonen die in toonhoogte daalt.
Opname: Fabrice Schmitt — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
7–8 cm, met een rechte, zwarte snavel. De bovendelen zijn groen, met een witte vlek achter het oog. Keel en midden van de borst zijn wit, de rest van de onderdelen geelbruin. De middelste staartveren zijn groen met een brede zwarte top; de andere zijn geelbruin met een brede zwarte band. De seksen zijn gelijk; jonge vogels hebben geelbruine veerranden op kop en hals.
Verwarringssoorten
De Ecuadoraanse eksterstaart Phlogophilus hemileucurus leeft verder naar het noorden, tot in Noord-Peru, en heeft witte onderdelen en een zwart-witte staart. De zwartoorkolibrie Adelomyia melanogenys is bruiner, met een donkere oorvlek en een gevlekte keel, en leeft meestal hoger. De witstreepwigsnavel Schistes geoffroyi heeft een witte streep achter het oog, een witte vlek op de borstzijde en een groene staart met een donkere band.
Leefgebied
Binnenste van primair en secundair vochtig voetheuvelbos en lager bergbos, ongeveer tussen 750 en 1500 m, het talrijkst rond 1000 m. Foerageert laag in de ondergroei aan kleine bloemen en vangt kleine insecten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Peru, met een onderbroken verspreiding aan de oostflank van de Andes in de departementen Huánuco, Pasco, Cusco en Puno. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In de ondergroei langs paden in voetheuvelbos aan de oostflank, bijvoorbeeld in de lagere delen van de weg naar Manu in Cusco. Wacht bij bloeiende struiken in het bosinterieur.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het leefgebied is grotendeels intact. Houtkap en omzetting naar landbouwgrond vormen plaatselijk een bedreiging, maar de soort verdraagt veranderd bos zolang er bosresten en secundaire groei blijven.
Wetenschappelijke naam
Phlogophilus harterti | Berlepsch & Sztolcman, 1901
Berlepsch & Sztolcman beschreef de soort in 1901 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Phlogophilus werd in 1860 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam komt van Grieks phlox, phlogos, 'vlam', en philos, 'liefhebbend'. De soortnaam eert Ernst Hartert (1859–1933), Duitse ornitholoog en directeur van het museum van Walter Rothschild in Tring. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Huanaypata, Peru.