Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Orinocostekelstaart
Orinocostekelstaart | Synallaxis beverlyae
Rio Orinoco Spinetail | Pijuí del Orinoco | João-do-orinoco
De orinocostekelstaart werd pas in 2009 beschreven en is alleen bekend van struweel op eilanden en oevers van de Orinoco. Zijn naaste verwant is de witkeelstekelstaart. Zijn voorkomen in het gidsgebied is niet met zekerheid vastgesteld.
Geluid
Een reeks van zes tot negen snelle, maar duidelijk gescheiden tonen, met de nadruk op de eerste; daarnaast een langere, snellere reeks en een enkele luide toon. Er bestaan weinig opnamen.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
13–16 cm. Voorhoofd en gezicht zijn grijs, met een witachtige wenkbrauwstreep en een witachtige keel. De kruin is oranjeroodbruin, de nek rookgrijs en de rug grijsbruin. De vleugeldekveren zijn kaneelroodbruin, de getrapte staart is bruin met een roodbruine zweem en spitse veren. De bovenborst is lichtgrijs, de rest van de onderdelen dof witachtig met een kleikleurige tint. De iris is lichtgrijs tot lichtgeelbruin. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De witkeelstekelstaart Synallaxis albigularis heeft een donkere, bruingrijze borst en geen duidelijke wenkbrauwstreep, en leeft verder naar het zuiden, in het Amazonebekken. Temmincks stekelstaart Synallaxis albescens heeft een olijfbruine rug, een keel met zwarte vlekjes en een tweedelige zang, en leeft in grasland en savanne. De geelkinstekelstaart Certhiaxis cinnamomeus is van boven helder roodbruin en van onderen wit.
Leefgebied
Ruig struikgewas op riviereilanden en aangrenzende oevers van de Orinoco, in terrein dat periodiek overstroomt, vooral jonge begroeiing die na het zakken van het water opkomt. Zoekt in dichte begroeiing, van de grond tot ongeveer 3 m hoogte, naar insecten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen mogelijk in het uiterste oosten, langs de Orinoco bij de grens met Venezuela (Vichada); de meldingen daar zijn niet gedocumenteerd en het voorkomen geldt als onzeker. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied langs de hoofdstroom van de Orinoco in Venezuela, van het middengedeelte tot de delta.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs de Orinoco bij Puerto Carreño in jonge begroeiing op eilanden en oevers. Omdat de soort in Colombia niet bevestigd is, is een foto of geluidsopname van elke waarneming waardevol.
Staat van instandhouding
Gevoelig. Het verspreidingsgebied is zeer klein en de stand onbekend, maar vermoedelijk stabiel. Akkerbouw op riviereilanden in de droge tijd en toenemend toerisme op zandeilanden kunnen het leefgebied aantasten.
Wetenschappelijke naam
Synallaxis beverlyae | Hilty & Ascanio, 2009
Hilty & Ascanio beschreef de soort in 2009 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Synallaxis werd in 1818 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Oudgrieks sunallaxis, 'uitwisseling'. De soortnaam eert Beverly J. Hilty, de vrouw van Steven Hilty, de eerste auteur van de beschrijving. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Río Orinoco bij Puerto Ayacucho, Venezuela.