Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Paarskopkolibrie
Paarskopkolibrie | Klais guimeti
Violet-headed Hummingbird | Colibrí cabecivioleta | Beija-flor-de-cabeça-violeta
De paarskopkolibrie is een kleine kolibrie van de voetheuvels en lagere berghellingen, met een korte, rechte snavel en een witte vlek achter het oog. Het mannetje heeft een glanzend violetblauwe kop en keel. Mannetjes zingen vaak in kleine, losse groepjes vanaf kale takjes langs bosranden.
Geluid
De zang is een reeks hoge, dunne, piepende tonen, lang achter elkaar herhaald vanaf een vaste zitplaats. De roep is een korte, droge tsik.
Opname: Paul Driver — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
8 cm, met een korte, rechte, zwarte snavel. De bovendelen zijn bronsgroen, de onderdelen lichtgrijs. Achter het oog zit een duidelijke witte vlek. Het mannetje heeft een glanzend violetblauwe kruin, wangen en keel. Het vrouwtje heeft een doffer blauwgroene kruin en een lichtgrijze keel. De staart is groen, met een donkere band voor de grijswitte punten van de buitenste pennen. Jongen lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De bronsstaartsaffierkolibrie Chrysuronia oenone is groter, met een roodachtige ondersnavel, een groene buik en een goudbronzen staart, en mist de witte vlek achter het oog. De blauwkopsaffierkolibrie Chrysuronia grayi heeft een rode snavel met een zwarte punt en geen witte oogvlek. De magdalenabloemkroonkolibrie Anthocephala berlepschi heeft ook een witte vlek achter het oog, maar een lichte voorkruin, een kastanjebruine achterkruin en geen blauw op de kop.
Leefgebied
Randen van vochtig bos, open plekken, oud secundair bos en schaduwplantages in de voetheuvels en op de lagere hellingen, meestal tussen ongeveer 400 en 1500 m, plaatselijk lager of hoger. Haalt nectar uit kleine bloemen in de onderste en middelste lagen, ook van bloeiende bomen, en vangt kleine insecten in de vlucht. Het nest is een klein kommetje in een lage struik of aan een twijg.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de voetheuvels en op de lagere hellingen van de Andes, onder meer in de Magdalenavallei en op de oostflank. In Ecuador op de oostflank van de Andes over de hele lengte. In Peru op de oostflank van de Andes van noord naar zuid. In Bolivia in de voetheuvels en lagere Yungas van La Paz en Cochabamba. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Honduras tot Panama, in Venezuela en plaatselijk in het noorden van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek bij bloeiende struiken en bomen langs bosranden en wegen in de voetheuvels, bijvoorbeeld op de oostflank in Ecuador en Peru. Zingende mannetjes zitten op vaste, kale takjes; hun hoge zang verraadt ze.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt bosranden en secundair bos, maar blijft afhankelijk van bosrijke voetheuvels.
Wetenschappelijke naam
Klais guimeti | (Bourcier, 1843)
Bourcier beschreef de soort in 1843 als Trochilus Guimeti; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Klais werd in 1854 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam verwijst naar Kleis, de dochter van de Griekse dichteres Sappho van Lesbos. De soortnaam eert Jean-Baptiste Guimet (1795–1871), Frans scheikundige die synthetisch ultramarijn ontwikkelde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Colombia; Caracas, Venezuela.