Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Westandessmaragdkolibrie
Westandessmaragdkolibrie | Chlorostilbon melanorhynchus
Western Emerald | Esmeralda occidental | Esmeralda-ocidental
De westandessmaragdkolibrie is de kleine, geheel groene smaragdkolibrie van de westflank van de Andes, de inter-Andesdalen en het westelijke laagland van Colombia en Ecuador. Hij leeft in open, struikrijk land, tuinen en parken, tot hoog in de bewoonde dalen. Door sommige auteurs wordt hij als een vorm van de blauwstaartsmaragdkolibrie beschouwd.
Geluid
Een droog tsit of tchik, vaak herhaald, en een zacht, hoog getjilp.
Opname: Mitch Lysinger — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
7–8 cm, met een korte, rechte, geheel zwarte snavel en een blauwzwarte, gevorkte staart. Het mannetje is geheel glinsterend groen, op keel en borst met een blauwe of goudgroene glans. Het vrouwtje is bronsgroen van boven en lichtgrijs van onder, met een witte streep achter het oog, een donkere oorvlek en grijswitte toppen aan de buitenste staartpennen. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De blauwstaartsmaragdkolibrie Chlorostilbon mellisugus is vrijwel gelijk en leeft ten oosten van de Andes; het verspreidingsgebied is het beste kenmerk. De roodsnavelsmaragdkolibrie Chlorostilbon gibsoni in het noorden van Colombia heeft een rode snavel met een zwarte punt. De kortstaartsmaragdkolibrie Chlorostilbon poortmani heeft een duidelijk kortere staart. Het vrouwtje van de violetstaartnimf Aglaiocercus coelestis is groter, met een witte keel, een kaneelbruine buik en een langere staart.
Leefgebied
Struikrijke hellingen, bosranden, open plekken, hagen, tuinen, parken en plantages, ook in droog struweel, van zeeniveau tot ongeveer 2800 m in de inter-Andesdalen. Haalt nectar uit kleine bloemen in de onderste lagen en vangt kleine insecten. Het komvormige nest zit laag in een struik; het vrouwtje broedt alleen op twee witte eieren.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia aan de westkant van het land, in de Andes en de inter-Andesdalen en in het westelijke laagland. In Ecuador in het westelijke laagland, op de westflank en in de inter-Andesdalen, tot in de tuinen van de hooglandsteden. In Peru niet of nauwelijks; ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied niet.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in tuinen en parken in de inter-Andesdalen en langs struikrijke wegbermen op de westflank. Het mannetje zit vaak op een lage, kale tak bij een bloeiende struik.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in de huidige soortindeling. De soort leeft in open en door de mens veranderd land en is plaatselijk algemeen; bedreigingen van betekenis zijn niet bekend.
Wetenschappelijke naam
Chlorostilbon melanorhynchus | Gould, 1860
Gould beschreef de soort in 1860 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Chlorostilbon werd in 1853 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks khlōros, 'groen', met stilbōn, 'glinsterend'. De soortnaam combineert Grieks melas, 'zwart', met rhunkhos, 'snavel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Omgeving van Quito, Ecuador.