Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Pacifische miersluiper
Pacifische miersluiper | Myrmotherula pacifica
Pacific Antwren | Hormiguerito del Pacífico | Choquinha-do-pacífico
De pacifische miersluiper is de enige miersluiper ten westen van de Andes met zwart-wit gestreepte boven- en onderdelen. Hij leeft in bosranden, secundair bos en struikgewas en komt ook voor in tuinen en plantages. Vroeger werd hij met de guyanamiersluiper en de amazonemiersluiper als één soort beschouwd.
Geluid
De zang is een snelle, levendige reeks tjiptonen die iets in toonhoogte stijgt. Roepjes zijn een kort tsjie-poe, een tsjie-tsjur en een schorre, vlakke triller.
Opname: rudy gelis — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9–10 cm, met een korte staart en een dunne snavel. Het mannetje is zwart-wit gestreept op kop, kruin en rug, met een smalle witte vlek tussen de schouders, zwarte vleugels met witte toppen aan de dekveren en een zwarte staart met witte randen. De onderdelen zijn wit met zwarte strepen van keel tot buik, de flanken grijzer. Het vrouwtje heeft een geelbruine tot kaneelrode kop, nek en schouders, met zwarte strepen alleen op kruin en nek, en ongestreepte, oranje-okerkleurige onderdelen met een lichtere keel en buik.
Verwarringssoorten
Griscoms miersluiper Myrmotherula ignota in het Chocó heeft gele onderdelen, een witte keel met een zwarte baardstreep en leeft hoger in het bos. De bonte zanger Mniotilta varia, een wintergast uit Noord-Amerika, is groter, heeft een witte wenkbrauwstreep en kruipt over stammen en takken. De spikkelvleugelmiersluiper Microrhopias quixensis is ongestreept zwart of roodbruin, met witte stippen op de vleugels en een lange staart.
Leefgebied
Onderste en middelste lagen van bosranden, secundair bos en struikgewas in vochtig laagland en voetheuvels, vaak bij beken, ook in tuinen en plantages, meestal tot 800 m en in Colombia plaatselijk tot 1200 m. Komt zelden in het binnenste van gesloten bos. Zoekt in paren kleine geleedpotigen in lianen en bladeren. Het nest is een opgehangen kommetje.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het Pacifische laagland en in het noorden en midden van het land, oostwaarts tot in de Magdalenavallei en Cundinamarca. Ecuador: in het westelijke laagland en de voetheuvels, zuidwaarts tot Azuay. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het oosten van Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Loop langs bosranden, beekjes en verruigde percelen in het laagland van het westen van Ecuador of Colombia en zoek paren in lianen op twee tot vijf meter hoogte. Ze reageren op elkaars zang met tjiptonen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt bosranden en secundaire begroeiing en profiteert plaatselijk van gedeeltelijke ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Myrmotherula pacifica | Hellmayr, 1911
Hellmayr beschreef de soort in 1911 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Myrmotherula werd in 1858 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam is een verkleinvorm van Myrmothera (Grieks murmos, 'mier', en thēras, 'jager'): kleine mierenjager. De soortnaam verwijst naar de Stille Oceaan (Latijn pacificus), naar de verspreiding langs de Pacifische kust. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Buenaventura, Valle del Cauca, Colombia.