Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Pacifische pluimoor
Pacifische pluimoor | Pseudocolaptes johnsoni
Pacific Tuftedcheek | Barbablanca del Pacífico | Barba-branca-do-pacífico
De pacifische pluimoor is een grote ovenvogel met pluizige, roomwitte plukken aan de halszijden, van vochtig bergbos aan de Pacifische kant van de Andes. Hij doorzoekt bromelia's en andere epifyten in de middenetage en het bladerdak. Hij werd lang als ondersoort van de Midden-Amerikaanse Pseudocolaptes lawrencii beschouwd.
Geluid
Roept luide, scherpe tsjiek-tonen; de zang is een reeks harde tonen die overgaat in een droge triller.
Opname: Olaf Jahn — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
21 cm, met een rechte, vrij krachtige snavel en een lange, roodbruine staart. De kruin is donker zwartbruin, de mantel warm bruin met weinig strepen, vleugels en staart roodbruin. De keel en de lange veren aan de halszijden vormen een pluizige, roomwitte pluim. Borst en buik zijn warm okerkleurig tot kaneelbruin, de borst met smalle, vage lichte strepen. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De andespluimoor Pseudocolaptes boissonneautii heeft een sterker gestreepte mantel en borst en lichtere, grijsachtig geelbruine onderdelen, en leeft hoger in de bergen; waar beide voorkomen, zit de pacifische pluimoor lager. De andesboomjager Thripadectes flammulatus mist de witte halspluim, is sterk gestreept en heeft een zwaardere snavel.
Leefgebied
Vochtig, epifytenrijk bergbos en nevelwoud op de Pacifische helling, ongeveer tussen 700 en 2100 m. Zoekt in de middenetage en het bladerdak in bromelia's, mos en dode bladeren naar insecten en andere ongewervelden, vaak met gemengde zwermen. Nestelt in een boomholte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: op de Pacifische helling van de Westelijke Andes. Ecuador: op de westhelling van de Andes, zuidwaarts tot het zuidwesten van het land. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in nevelwoud op de westhelling, bijvoorbeeld rond Mindo, naar gemengde zwermen in de middenetage en let op een grote bruine vogel die zich in bromelia's wroet, waarbij de witte halspluim zichtbaar wordt.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is beperkt en het bergbos aan de Pacifische kant wordt op veel plaatsen gekapt.
Wetenschappelijke naam
Pseudocolaptes johnsoni | Lönnberg & Rendahl, 1922
Lönnberg & Rendahl beschreef de soort in 1922 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Pseudocolaptes werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam combineert Grieks pseudos, 'vals', en kolaptēs, 'beitelaar' of 'specht'. De soortnaam eert Axel Axelson Johnson (1876–1958), een Zweed die in 1911–1912 consul-generaal voor Thailand was. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Baeza, Napo, Ecuador.