Alle soorten › Steltloperachtigen › Strandlopers en snippen › Páramosnip

Páramosnip | Gallinago nobilis

Noble Snipe | Becasina noble | Narceja-nobre

De páramosnip is de grootste snip van de páramo's van de noordelijke Andes: een zware, donkere snip met een zeer lange snavel. Hij leeft in drassige graslanden en venen boven de boomgrens en vliegt pas op als je hem bijna betreedt. Het verspreidingsgebied is klein en volgt de páramo van Colombia en Ecuador.

Páramosnip (Gallinago nobilis)
Foto: Alejandro Bayer Tamayo from Armenia, Colombia — CC BY-SA 2.0 · Wikimedia Commons

Geluid

Bij het opvliegen een schor, raspend krèts. In de baltsvlucht, vooral in de schemering, een snel herhaalde reeks klanken en een zoemend geluid van de staart en de vleugels.

Luister: ZangXC364148

Opname: Lelis Navarrete — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto

Herkenning

30–32 cm, een grote, gedrongen snip met een snavel van ongeveer 10–12 cm. De bovendelen zijn donker zwartbruin, met brede roomkleurige langsstrepen op rug en schouders en fijne bruine bandering. De kop heeft een lichte kruinstreep, een donkere oogstreep en lichte wenkbrauwstrepen. Hals en borst zijn geelbruin met donkere strepen, de flanken zijn dicht gebandeerd en het midden van de buik is wit. De vleugels zijn vrij breed en rond, met een smalle witte achterrand. De seksen zijn gelijk.

Verwarrings­soorten

De andessnip Gallinago jamesoni leeft in dezelfde hoogtezone, maar meer in vochtig struweel en aan de bosgrens; hij is egaler donker, zonder duidelijke roomkleurige rugstrepen, met een gebandeerde, niet witte buik. De keizersnip Gallinago imperialis is warm roodbruin en gebandeerd en leeft aan de rand van het nevelwoud. De Amerikaanse watersnip Gallinago delicata is kleiner, met een kortere snavel, en komt alleen als zeldzame wintergast in de Andes voor.

Leefgebied

Drassige páramo, venen, bofedales en natte graslanden, ook vochtige weilanden en moerassige randen van meren, ruwweg tussen 2800 en 4100 m. Zoekt in de zachte bodem met de snavel naar regenwormen, insectenlarven en andere ongewervelden. Het nest is een kuil in een graspol op de grond.

Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.

Verspreiding en trek

In Colombia in de páramo's van de drie Andesketens. In Ecuador op beide flanken en in de páramo's tussen de ketens over de hele lengte van de Andes. In Peru alleen in het uiterste noorden, in de páramo's bij de grens met Ecuador. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes van het westen van Venezuela.

  • Jaarrond
  • donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Dichtheidskaart uit de waarnemingen van GBIF (2006-10-01 – 2026-09-30), geteld per hokje van 1,41° en per maand en gedeeld door alle vogelwaarnemingen in datzelfde hokje — zo telt niet mee hoeveel vogelaars er kijken. De kleurdiepte volgt dat aandeel en loopt geleidelijk af; de kaart houdt zich dus niet aan landsgrenzen. Landcontouren: Natural Earth (publiek domein).

Hoe en wanneer kijken

Loop langzaam door drassige delen van de páramo of langs veenranden; de vogel drukt zich en vliegt pas vlak voor je voeten op. In de schemering zijn baltsende vogels boven de moerassen te horen.

Staat van instandhouding

Gevoelig (NT). De stand neemt af door het afbranden, ontwateren en beweiden van de páramo en door de omzetting van natte graslanden in akkers.

Wetenschappelijke naam

Gallinago nobilis | Sclater, 1856

Sclater beschreef de soort in 1856 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Gallinago werd in 1760 ingevoerd door Brisson. De geslachtsnaam is Nieuwlatijn voor houtsnip of snip, van Latijn gallina, 'hen', met het achtervoegsel -ago, 'lijkend op'. De soortnaam is Latijn nobilis, 'edel, voornaam'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.