Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Parkers miervogel
Parkers miervogel | Cercomacroides parkeri
Parker's Antbird | Hormiguero de Parker | Chororó-de-parker
Parkers miervogel komt alleen in de Andes van Colombia voor. De soort werd pas in 1997 beschreven en is genoemd naar de Amerikaanse ornitholoog Theodore Parker. Hij leeft in dichte begroeiing aan bosranden op middelhoge hoogte, boven het gebied van de tiranmiervogel, waar hij sterk op lijkt.
Geluid
De zang is een versnellende reeks heldere, fluitende tonen, die van de zang van de tiranmiervogel verschilt; het vrouwtje antwoordt vaak met een eigen, kortere reeks. Roepen zijn korte, droge tonen en een korte ratel.
Opname: Julián Andrés Zuleta Marín — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14–15 cm, met een vrij lange staart. Het mannetje is leikleurig zwart, met smalle witte randen aan de vleugeldekveren en een kleine, meestal verborgen witte vlek tussen de schouders; de staart heeft hooguit smalle lichte toppen. Het vrouwtje is olijfgrijs tot olijfbruin van boven, met lichte randen aan de vleugeldekveren, en warm oranjebruin op keel, borst en buik.
Verwarringssoorten
De tiranmiervogel Cercomacroides tyrannina leeft lager, meestal onder ongeveer 1200 m; het mannetje is lichter grijs en de zang verschilt. De rouwmiervogel Cercomacra nigricans leeft in het laagland en lagere hellingen; het mannetje heeft brede witte staarttoppen en het vrouwtje is grijs met witte streepjes, niet oranjebruin. De blauwmaskermiervogel Hafferia immaculata is groter, met blauwe kale huid rond het oog.
Leefgebied
Dicht struikgewas, lianen en bamboe aan de randen van vochtig bergbos, in secundair bos en in begroeide ravijnen, ook in beschaduwde koffieplantages, ongeveer tussen 1100 en 2000 m. Zoekt in paren laag tot halfhoog in de vegetatie naar insecten. Over het nest is weinig gepubliceerd.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: endemisch, op de hellingen van de Westelijke en Centrale Andes, vooral in het midden van het land. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de koffiezone van de Centrale Andes langs bosranden en ravijnen met dichte begroeiing tussen 1100 en 1900 m. Luister naar de zang van het paar uit het struikgewas.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is klein en het bergbos in de Colombiaanse Andes is sterk versnipperd, maar de soort verdraagt secundaire begroeiing en schaduwkoffie.
Wetenschappelijke naam
Cercomacroides parkeri | (Graves, 1997) (GBIF: Cercomacra parkeri)
Graves beschreef de soort in 1997 als Cercomacra parkeri; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Cercomacroides werd in 2014 ingevoerd door Tello & Raposo. De geslachtsnaam is Cercomacra met Grieks -oidēs, 'lijkend op', dus 'lijkend op Cercomacra'. De soortnaam eert Theodore A. Parker III (1953–1993), Amerikaans ornitholoog en kenner van Neotropische vogelgeluiden, die omkwam bij een vliegtuigongeluk in Ecuador. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Río Negrito bij Sonsón, Antioquia, Colombia.