Alle soorten › Steltloperachtigen › Kwartelsnippen › Patagonische kwartelsnip
Patagonische kwartelsnip | Thinocorus rumicivorus
Least Seedsnipe | Agachona chica | Agachadeira-mirim
De Patagonische kwartelsnip is de kleinste zaadsnip, een zandkleurig vogeltje dat lijkt op een kruising tussen een leeuwerik en een kwartel. Hij leeft op kale, droge grond, van de kustwoestijn van Peru en Ecuador tot het altiplano. Het zingende mannetje herhaalt zijn duifachtige roep urenlang, vaak in een fladderende baltsvlucht.
Geluid
Het lied is een lange, ritmische reeks holle tonen, poe-koe poe-koe poe-koe, vanaf de grond, een steen of in de baltsvlucht. Bij het opvliegen een kort, schor tsjeep.
Opname: Bernabe Lopez-Lanus — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
16–19 cm, gedrongen, met een korte, kegelvormige snavel, korte, gele poten en lange, spitse vleugels. De bovendelen zijn zandbruin met zwarte en lichte schubben. Het mannetje heeft een grijs gezicht en een grijze borst, een witte keel met een zwarte lengtestreep in het midden en een zwarte rand rond de keel die in een zwarte borstband overgaat; de buik is wit. Het vrouwtje is bruin, met een fijn gestreepte borst en zonder zwart. In vlucht een smalle, witte vleugelstreep en een donkere ondervleugel. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De punakwartelsnip Thinocorus orbignyianus is groter, het mannetje mist de zwarte lengtestreep op de keel, en hij leeft in natte venen hoog in de Andes. Vrouwtjes van beide soorten lijken sterk op elkaar; let op grootte en biotoop. De punaplevier Anarhynchus alticola heeft een dunne snavel en langere poten, en loopt in korte sprintjes.
Leefgebied
Kale of schaars begroeide zandvlakten in de kustwoestijn, droog kuststruweel, lomas, de randen van akkers en op het altiplano droge, open vlakten met lage struikjes, van zeeniveau tot ongeveer 4500 m. Eet zaden, knoppen en blaadjes. Leeft in paren of buiten het broedseizoen in kleine groepen. Het nest is een kuiltje op de grond.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Ontbreekt in Colombia. In Ecuador in het droge kustgebied van het zuidwesten, vooral op het schiereiland Santa Elena. In Peru langs de droge kust over de hele lengte van het land en in het zuiden ook op het altiplano. In Bolivia op het altiplano; in de zuidelijke winter mogelijk ook vogels uit het zuiden. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Chili en Argentinië, zuidelijk tot Vuurland; de zuidelijke vogels trekken in de winter noordwaarts.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek op kale zandvlakten met verspreide struikjes langs de kust, bijvoorbeeld op het schiereiland Santa Elena in Ecuador en in de kustwoestijn bij Lima en Paracas in Peru. De vogels drukken zich plat tegen de grond en vliegen pas vlak voor je voeten op.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied; plaatselijk verdwijnt leefgebied door uitbreiding van irrigatielandbouw en bebouwing langs de kust.
Wetenschappelijke naam
Thinocorus rumicivorus | Eschscholtz, 1829
Eschscholtz beschreef de soort in 1829 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Thinocorus voerde hij in datzelfde werk in. De geslachtsnaam komt van Grieks this, thinos, 'zand, strand', en korus, hier 'leeuwerik'; Eschscholtz verklaarde de naam als 'strand' en 'leeuwerik'. De soortnaam komt van Latijn rumex, 'zuring', en -vorus, 'etend'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Baai van Concepción, Chili.