Alle soorten › Steltloperachtigen › Kwartelsnippen › Punakwartelsnip
Punakwartelsnip | Thinocorus orbignyianus
Grey-breasted Seedsnipe | Agachona de pecho gris | Agachadeira-de-peito-cinza
De punakwartelsnip is een gedrongen, kwartelachtige zaadsnip van de venen en natte graslanden van de hoge Andes. Hij loopt met korte stapjes tussen de kussenplanten en drukt zich bij gevaar tegen de grond. In het broedseizoen zingt het mannetje vanaf een steen of in een baltsvlucht een duifachtig, eindeloos herhaald lied.
Geluid
Het lied van het mannetje is een lange reeks duifachtige, holle tweeklanken, poe-koe poe-koe, vanaf een steen of in een golvende baltsvlucht. Bij het opvliegen een kort, rauw tsjek.
Opname: Bernabe Lopez-Lanus — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
21–24 cm, met een ronde kop, een korte, kegelvormige snavel en korte, gele poten. De bovendelen zijn bruin, zwart en zandkleurig geschubd. Het mannetje heeft een grijs gezicht, een grijze hals en borst en een witte keel die door een smalle zwarte lijn wordt omrand; een zwarte band scheidt de borst van de witte buik. Het vrouwtje mist het grijs en heeft een bruine, fijn gestreepte borst. In vlucht lange, spitse vleugels met een smalle, lichte vleugelstreep. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De Patagonische kwartelsnip Thinocorus rumicivorus is duidelijk kleiner, en het mannetje heeft een zwarte lengtestreep midden op de keel die in de zwarte borstband overgaat; hij leeft meestal op drogere, zandige bodem. De andeskwartelsnip Attagis gayi is veel groter, met een roestbruine buik en zonder grijs. De punasnip Gallinago andina leeft in hetzelfde biotoop, maar heeft een lange snavel en een gestreepte kop.
Leefgebied
Bofedales, kussenvenen, natte graslanden langs beekjes en meren en de vochtige delen van de puna, meestal tussen 3500 en 5000 m. Eet bladeren, knoppen en zaden van lage planten. Leeft in paren of kleine groepen. Het nest is een kuiltje op de grond, vaak met plantenmateriaal bedekt als de vogel het verlaat.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Ontbreekt in Colombia en Ecuador. In Peru in de hoge Andes van het midden en zuiden. In Bolivia in de westelijke Andes en op het altiplano. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes van Chili en Argentinië, zuidelijk tot Patagonië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in bofedales en natte graslanden op de puna, bijvoorbeeld in de hooglanden van Junín, Cusco, Puno en Arequipa en op het Boliviaanse altiplano. Het zingende mannetje verraadt zich in het broedseizoen door zijn herhaalde roep.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is plaatselijk algemeen; drooglegging en overbegrazing van venen kunnen het leefgebied plaatselijk aantasten.
Wetenschappelijke naam
Thinocorus orbignyianus | Geoffroy Saint-Hilaire & Lesson, 1831
Geoffroy Saint-Hilaire & Lesson beschreef de soort in 1831 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Thinocorus werd in 1829 ingevoerd door Eschscholtz. De geslachtsnaam komt van Grieks this, thinos, 'zand, strand', en korus, hier 'leeuwerik'; Eschscholtz verklaarde de naam als 'strand' en 'leeuwerik'. De soortnaam eert Alcide d'Orbigny (1802–1857), Frans natuuronderzoeker die van 1826 tot 1834 door Zuid-Amerika reisde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Santiago, Chili.