Alle soorten › Steltloperachtigen › Grielen › Peruaanse griel
Peruaanse griel | Hesperoburhinus superciliaris
Peruvian Thick-Knee | Alcaraván peruano | Téu-téu-peruano
De Peruaanse griel is een middelgrote, zandkleurige griel van de droge kustvlakte langs de Grote Oceaan. Overdag staat of ligt hij roerloos in open terrein, waar het gestreepte kleed hem tegen de kale grond verbergt; pas in de schemering en 's nachts wordt hij actief. Hij is de enige griel in het westen van het gidsgebied.
Geluid
Vooral 's nachts en in de schemering een reeks luide, schelle, wat kakelende roepen, vaak versnellend en dan wegstervend, zoals kie-kie-kie-kii. Paren en groepjes roepen soms samen.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
38–43 cm, met een grote, ronde kop, grote gele ogen, een korte, dikke snavel met donkere punt en lange, geelgroene poten. De bovendelen zijn grijsbruin met donkere strepen. Opvallend is de koptekening: een witte wenkbrauwstreep, aan de bovenzijde zwart afgezet, en een donkere oogstreep. De borst is lichtgrijs, de buik wit. In vlucht toont hij zwarte slagpennen met witte vlekken. De seksen zijn gelijk; jongen zijn valer, met minder scherpe koptekening.
Verwarringssoorten
De Caribische griel Hesperoburhinus bistriatus is groter en warmer bruin, met een sterker gestreepte hals en borst, en komt alleen ten oosten en noorden van de Andes in Colombia voor; de verspreidingsgebieden raken elkaar niet. Plevieren zoals de killdeerplevier Charadrius vociferus zijn veel kleiner, met een dunnere snavel en zwarte borstbanden.
Leefgebied
Droog, open terrein in de kustvlakte: woestijnrand met verspreide struiken, droog bos en doornstruweel, braakliggend land, weiden, akkers en irrigatiegebieden, van zeeniveau tot ongeveer 300 m, plaatselijk hoger in droge dalen. Eet 's nachts insecten, andere ongewervelden en kleine gewervelde dieren, die hij op de grond pakt. De eieren liggen in een kaal kuiltje op de grond.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador in de droge kustvlakte in het zuidwesten, vooral op het schiereiland Santa Elena en in El Oro. In Peru langs de hele droge kust, van Tumbes zuidwaarts tot in Arequipa en Tacna. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied alleen in het uiterste noorden van Chili.
Hoe en wanneer kijken
Zoek met een lamp of in de schemering langs zandwegen door droog struweel, akkers en weiden in de kustvlakte; de ogen weerkaatsen het licht. Overdag staan vogels soms stil in de schaduw van een struik en zijn ze alleen te vinden door het terrein langzaam af te zoeken.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. De stand gaat achteruit door de omzetting van droog bos en struweel in intensieve landbouw en bebouwing langs de kust, en door verstoring en loslopende honden.
Wetenschappelijke naam
Hesperoburhinus superciliaris | (Tschudi, 1843)
Tschudi beschreef de soort in 1843 als Oedicnenus superciliaris; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Hesperoburhinus werd in 2023 ingevoerd door Černý, van Els, Natale & Gregory. De geslachtsnaam combineert Grieks hesperos, 'westelijk', met Burhinus: het enige griel-geslacht van het westelijk halfrond. De soortnaam komt van Latijn supercilium, 'wenkbrauw', naar de opvallende wenkbrauwstreep. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Kust van Peru.