Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Peruaanse miervogel
Peruaanse miervogel | Cercomacra manu
Manu Antbird | Hormiguero del Manu | Chororó-de-manu
De peruaanse miervogel is een specialist van Guadua-bamboe in het zuidwesten van Amazonië. De soort werd pas in 1990 beschreven, naar exemplaren uit het gebied van de Manu. Paren houden zich op in dichte bamboebossen en zingen vaak in duet.
Geluid
Het mannetje zingt een langzame reeks diepe, volle dubbeltonen; het vrouwtje antwoordt met diepe kl-doe-tonen, en paren zingen vaak in duet. De roep is een dalende reeks hoge, hoeiende fluittonen.
Opname: Guilherme Melo — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15 cm, met een vrij lange staart. Het mannetje is zeer donker grijs, lichter grijs op gezicht, flanken en onderstaartdekveren, met witte toppen aan de vleugeldekveren en de staartpennen en een grotendeels verborgen witte rugvlek tussen de schouders. Het vrouwtje heeft een olijfbruine kruin en rug, zwartachtige vleugeldekveren met witte toppen en een donker grijsbruine staart met witte halvemaanvormige vlekjes bij de top; gezicht en onderzijde zijn effen grijs, de keel fijn wit gestreept. De iris is lichtbruin.
Verwarringssoorten
De zwarte miervogel Cercomacroides serva leeft lager in de onderlaag buiten bamboe; het mannetje is zwarter en het vrouwtje heeft een roodbruine onderzijde. De zwartachtige miervogel Cercomacroides nigrescens leeft in ruigte langs rivieren en bosranden; het vrouwtje is oranjebruin van onder. De grijze miervogel Cercomacra cinerascens leeft hoger in lianen, heeft brede witte staarttoppen en een vrouwtje met olijfgele onderzijde.
Leefgebied
Vrijwel uitsluitend in opstanden van Guadua-bamboe aan half beschaduwde bosranden, langs waterlopen en wegen, van ongeveer 250 tot 1350 m. Zoekt insecten en andere geleedpotigen tussen bladeren en stengels in het dichte bamboe, meestal enkele meters boven de grond. Over de broedbiologie is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: ontbreekt. Ecuador: ontbreekt. Peru: in het zuidoosten, in het zuidoosten van Ucayali, het noorden van Cusco en het grootste deel van Madre de Dios. Bolivia: in het noordwesten (Pando en La Paz). Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Acre en verspreid verder oostelijk in Amazonisch Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs wegen en rivieroevers met Guadua-bamboe in Madre de Dios, bijvoorbeeld langs de weg naar Manu of in Tambopata. Het duet verraadt de vogels, die zich verder in het dichte bamboe ophouden.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is gebonden aan bamboe en daardoor plaatselijk verspreid, maar bamboebossen beslaan in het zuidwesten van Amazonië grote oppervlakten.
Wetenschappelijke naam
Cercomacra manu | Fitzpatrick & Willard, 1990
Fitzpatrick & Willard beschreef de soort in 1990 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Cercomacra werd in 1858 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam combineert Grieks kerkos, 'staart', en makros, 'lang'. De soortnaam verwijst naar Manu in Peru (de rivier en het nationaal park), niet noodzakelijk de typelocatie. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit bovenloop van de Río Madre de Dios, Madre de Dios, Peru.