Alle soorten › Zangvogels › Kardinaalachtigen › Rode miertangare
Rode miertangare | Habia rubica
Red-crowned Ant Tanager | Tángara hormiguera corona roja | Tiê-de-bando
De rode miertangare is een vrij grote, dofrode kardinaal van de ondergroei van vochtig laaglandbos, van Mexico tot het noorden van Argentinië. Groepjes trekken luidruchtig door de lagere bosetages en vormen vaak de kern van gemengde groepen in de ondergroei. Ondanks de naam volgt hij maar af en toe zwermen trekmieren.
Geluid
Groepjes laten een voortdurend, schor tsjet of een ratelend gekwetter horen. De zang is een reeks heldere, fluitende frasen, vaak herhaald, vooral bij zonsopgang.
Opname: Marcos E. Sosa — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–19 cm, met een vrij lange staart en een stevige, donkere snavel. Het mannetje is dof roodbruin, met een helderdere, roze-rode keel en een smalle, scharlakenrode kruinstreep die aan beide kanten zwart is omzoomd. Het vrouwtje is olijfbruin, met een okergele keel en een smalle, okergele tot oranjegele kruinstreep, eveneens zwart omzoomd. De kruinstreep is in het veld vaak alleen bij opgezette veren te zien.
Verwarringssoorten
De roodkeelmiertangare Driophlox fuscicauda mist de zwart omzoomde kruinstreep, heeft een scherper afgetekende rode keel en leeft ten westen van de Andes. De kuifmiertangare Driophlox cristata is helderder rood, met een opzetbare kuif, en leeft hoger in de Andes van Colombia. De zomertangare Piranga rubra is egaler rood, met een lichte snavel, en leeft hoger in de bomen. Vrouwtjes lijken op de bruine klauwiertangare Lanio fulvus, die een haakpuntige snavel en een okergele buik heeft.
Leefgebied
Ondergroei en middenetage van vochtig laaglandbos op terra firme, oudere secundaire bossen, bamboebos en vochtige bossen in de voetheuvels, tot ongeveer 1200 m; in Bolivia ook in halfgroenblijvend droogbos. Leeft in paren of familiegroepjes die met gemengde groepen meetrekken. Eet vooral insecten en andere ongewervelden, daarnaast vruchten. Het nest is een ondiepe kom laag in een struik of jonge boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia ten oosten van de Andes in het laagland van het Orinoco- en Amazonegebied en in de voetheuvels, plaatselijk ook in het noorden en in de Magdalenavallei. In Ecuador en Peru in het oostelijk laagland en de voetheuvels van de Andes. In Bolivia in het noordelijke en oostelijke laagland en in de voetheuvels van de Yungas. Ontbreekt op de Galápagos en ten westen van de Andes in Ecuador en Peru. Buiten het gidsgebied van Mexico tot Panama, in Venezuela, Trinidad, de Guyana's, Brazilië, Paraguay en het noordoosten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in de ondergroei van vochtig bos naar het schorre gekwetter van een groepje; volg een gemengde groep in de lagere etages, waar de miertangares vaak voorop gaan.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is wijdverbreid, maar hangt af van gesloten bos en verdwijnt bij grootschalige ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Habia rubica | (Vieillot, 1817)
Vieillot beschreef de soort in 1817 als Staltator rubicus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Habia werd in 1840 ingevoerd door Blyth. De geslachtsnaam is een Guaraní-woord uit Paraguay voor allerlei vinken en tangaren. De soortnaam komt van middeleeuws Latijn rubicus, 'roodachtig'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Paraguay.