Alle soorten › Zangvogels › Kardinaalachtigen › Indigogors
Indigogors | Passerina cyanea
Indigo Bunting | Azulillo índigo | Azulinho-do-norte
De indigogors is een kleine Noord-Amerikaanse kardinaal die in Midden-Amerika en het Caribisch gebied overwintert. Het noorden van Colombia ligt aan de zuidrand van het wintergebied. De vogels trekken 's nachts en oriënteren zich daarbij onder meer op de sterren.
Geluid
De roep is een scherp, droog spit; in de vlucht een zoemend bzzt. De zang bestaat uit korte, hoge, vaak in paren herhaalde frasen; in het wintergebied hoor je die vooral in maart en april.
Opname: Rory Nefdt — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, met een korte, kegelvormige snavel. In de winter zijn de meeste vogels bruin: het mannetje warm bruin met blauwe veren verspreid over lichaam, vleugels en staart; vanaf februari wordt het geleidelijk geheel diep indigoblauw, met zwartachtige vleugels. Het vrouwtje is egaal bruin, iets lichter van onderen, met vage streepjes op de borst, twee vage vleugelstrepen en vaak een zweem blauw op stuit, vleugel en staart.
Verwarringssoorten
De blauwe bisschop Passerina caerulea is groter, met een zware snavel en roodbruine vleugelstrepen. De jacarinagors Volatinia jacarina heeft een spitsere snavel; het mannetje is glanzend blauwzwart en het vrouwtje heeft een duidelijk gestreepte borst. Vrouwtjes van Sporophila-dikbekjes hebben een kortere, rondere snavel en een ongestreepte borst. Het indigodikbekje Amaurospiza concolor is donkerder blauw en leeft in bamboe.
Leefgebied
In de winter in open en halfopen terrein met hoog gras en onkruid: ruige weiden, akkerranden, rijstvelden, wegbermen, bosranden en tuinen, vooral in het laagland. Zoekt in kleine groepen zaden van grassen en kruiden, soms samen met dikbekjes. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: schaarse wintergast in het noorden, vooral in het Caribisch laagland en rond de Sierra Nevada de Santa Marta; regelmatig op de eilanden San Andrés en Providencia. In Ecuador alleen enkele meldingen als dwaalgast. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied broedt de soort in het oosten en midden van Noord-Amerika en overwintert ze van Mexico tot Panama, in het Caribisch gebied en in het noorden van Venezuela.
- Wintergast (ca. okt–mrt)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek tussen november en maart in ruig grasland en langs akkerranden in het noorden van Colombia en op San Andrés, in groepjes zaadeters.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is in Noord-Amerika talrijk en profiteert van ruige, halfopen terreinen.
Wetenschappelijke naam
Passerina cyanea | (Linnaeus, 1766)
Linnaeus beschreef de soort in 1766 als Tanagra cyanea; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Passerina werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Latijn passerinus, 'musachtig'. De soortnaam is Latijn cyaneus, 'donkerblauw', van Grieks kuanos. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit South Carolina, Verenigde Staten.