Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Roestbuikberghoningkruiper
Roestbuikberghoningkruiper | Diglossa gloriosissima
Chestnut-bellied Flowerpiercer | Pinchaflor ventrirrufo | Fura-flor-de-barriga-castanha
De roestbuikberghoningkruiper is een zwarte berghoningkruiper met een kastanjebruine buik, die alleen voorkomt in de Westelijke Andes van Colombia. Hij leeft in dwergbos en struikgewas aan de boomgrens en rond de páramo, op enkele geïsoleerde bergtoppen. Zoals andere berghoningkruipers prikt hij met zijn haaksnavel bloemen aan de basis open om nectar te stelen.
Geluid
De zang is een snelle, hoge, kwetterende reeks van dunne tonen. De roep is een kort, scherp tsit.
Opname: Oswaldo Cortes — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
14 cm, met een zwarte, opgewipte snavel met een scherpe haakpunt aan de bovensnavel. Kop, rug, keel en borst zijn zwart, met een blauwgrijze vlek op de schouder. De onderborst, buik en onderstaartdekveren zijn kastanjebruin. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer, met een bruinere buik.
Verwarringssoorten
De glansberghoningkruiper Diglossa lafresnayii is geheel glanzend zwart, zonder kastanjebruine buik. De zwarte berghoningkruiper Diglossa humeralis is kleiner en geheel dof zwart. De zwartkeelberghoningkruiper Diglossa brunneiventris heeft een grijze rug en een grijze baardstreep en komt in Colombia alleen in de Centrale Andes voor. Het mannetje van de kleverberghoningkruiper Diglossa sittoides is blauwgrijs van boven en kaneelkleurig van onderen, zonder zwart.
Leefgebied
Dwergbos, struikgewas en bosranden aan de boomgrens en de rand van de páramo, ruwweg tussen 3000 en 3800 m. Leeft alleen of in paren, vaak in gemengde groepen. Eet nectar, die hij steelt door bloemen aan de basis open te prikken, en kleine insecten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Endemisch voor Colombia: alleen in de Westelijke Andes, op enkele bergtoppen in Antioquia en in Cauca. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek op de hoogste delen van de Westelijke Andes, in struikgewas aan de rand van de páramo, naar zwarte berghoningkruipers die bloeiende struiken afzoeken; let op de kastanjebruine buik.
Staat van instandhouding
Gevoelig. Het verspreidingsgebied is zeer klein en versnipperd over enkele bergtoppen; branden, begrazing, mijnbouw en ontginning aan de boomgrens bedreigen het leefgebied. Een deel van het leefgebied ligt in beschermde gebieden.
Wetenschappelijke naam
Diglossa gloriosissima | Chapman, 1912
Chapman beschreef de soort in 1912 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Diglossa werd in 1832 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks diglōssos, 'met twee tongen' of 'tweetalig'. De soortnaam is Latijn gloriosissimus, 'zeer roemrijk', de overtreffende trap van gloriosus, 'roemrijk', van gloria, 'roem'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit west van Popayán, Cauca, Colombia.