Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Roestkruinmeesstekelstaart
Roestkruinmeesstekelstaart | Leptasthenura pileata
Rusty-crowned Tit-Spinetail | Tijeral coronado | Grimpeirinho-de-coroa-ferrugínea
De roestkruinmeesstekelstaart is een kleine meesstekelstaart met een roestbruine kruin en een wit gestreepte rug, die alleen in de Andes van West-Peru voorkomt. Hij leeft in droog bergstruweel en in restanten van Polylepis-bos. Er worden drie ondersoorten onderscheiden.
Geluid
De zang is een triller van ongeveer twee seconden die iets luider en sneller wordt en om de drie tot zes seconden wordt herhaald. Roepen zijn een kort tsak en een scherp, hoog tsjit.
Opname: Dries Van de Loock — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15–16 cm, klein en slank, met een korte snavel en een lange, getrapte staart. De kruin is roestbruin met smalle witte streepjes, het gezicht grijs met een vage witte wenkbrauwstreep. De rug is zwartachtig met witte strepen, de onderdelen zijn grijsbruin. In het noorden (cajabambae) heeft de kruin zwarte streepjes; in het zuiden (latistriata) zijn de rugstrepen breder en scherper, de onderdelen donkerder grijs en de borst sterker gestreept. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De gestreepte meesstekelstaart Leptasthenura striata leeft deels in dezelfde streken, maar heeft een zwarte kruin met roestbruine strepen (in Ancash en Lima een kaneelkleurige kruin), een witachtige keel en lichtere, grijze onderdelen. De andesmeesstekelstaart Leptasthenura andicola heeft een duidelijke witte wenkbrauwstreep en een zwaar gestreepte onderzijde. De witbrauwmeesstekelstaart Leptasthenura xenothorax heeft een brede witte wenkbrauwstreep en leeft alleen in Apurímac en Cusco.
Leefgebied
Droog bergstruweel en restanten van bos, vooral met Polylepis, meestal tussen 2900 en 4200 m, plaatselijk tot 2000 m. Zoekt in paren of kleine groepen, vaak in gemengde groepen, in struiken en lage bomen naar insecten en andere geleedpotigen. Over de broedbiologie is niets bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Endemisch voor Peru: op de westhelling van de Andes en in de dalen tussen de ketens, van Cajamarca zuidwaarts via Ancash, Lima en Junín tot Huancavelica, Ayacucho en Arequipa. Uit Colombia, Ecuador, Bolivia en de Galápagos niet bekend.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het dal van de Santa Eulalia boven Lima, rond San Pedro de Casta, leeft de soort in struweel en Polylepis langs de weg; luister naar de aanzwellende triller.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is vrij algemeen, de stand geldt als stabiel en er zijn geen directe bedreigingen bekend.
Wetenschappelijke naam
Leptasthenura pileata | Sclater, 1881
Sclater beschreef de soort in 1881 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Leptasthenura werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam combineert Grieks leptos, 'dun', asthenēs, 'zwak', en oura, 'staart'. De soortnaam pileata komt van Latijn pileatus, 'met een kap', naar de roestkleurige kruin. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Andes boven Lima, Peru.