Alle soorten › Spechtachtigen › Spechten › Roestnekdwergspecht
Roestnekdwergspecht | Picumnus fuscus
Rusty-necked Piculet | Carpinterito cuellirrufo | Pica-pau-anão-fusco
De roestnekdwergspecht is een weinig bekende dwergspecht met een zeer klein verspreidingsgebied langs de rivier de Guaporé (Iténez), op de grens van Bolivia en Brazilië. Hij leeft in periodiek overstroomd bos en is nauwelijks bestudeerd; zijn geluid is vrijwel onbeschreven.
Geluid
Nauwelijks beschreven. Vermoedelijk hoge trillers en dunne roepjes zoals bij andere dwergspechten; daarnaast zacht getik tijdens het foerageren.
Opname: GABRIEL LEITE — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10 cm, met een korte, rechte snavel. Het mannetje heeft een zwartachtige kruin met roodoranje veertoppen op de achterkruin, het vrouwtje een effen zwarte kruin. Het gezicht is bruinachtig, met een lichte streep achter het oog, en de halszijden zijn roestbruin tot okerbruin. De bovendelen zijn bruin tot groenig bruin. De onderdelen zijn licht okerkleurig, met een kaneelkleurige tot roestige zweem op borst en flanken en hooguit vage bandjes.
Verwarringssoorten
De witschubdwergspecht Picumnus albosquamatus, in drogere bossen in de omgeving, is onder wit met zwarte schubben. De roodbuikdwergspecht Picumnus rufiventris is groter, met een olijfgroene rug en een diep roodbruine kop en onderkant. De zebradwergspecht Picumnus cirratus is onder dicht zwart-wit gebandeerd.
Leefgebied
Periodiek overstroomd bos (várzea) en oeverbos langs de grote rivieren in het laagland, onder 300 m. Foerageert vermoedelijk zoals andere dwergspechten op dunne takken en ranken in de lagere en middelste lagen. Over voedsel en nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Bolivia alleen in het noordoosten, in Beni langs de Guaporé (Iténez) en de benedenloop van de zijrivieren. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied alleen aan de Braziliaanse kant van de Guaporé, in Rondônia en het westen van Mato Grosso.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Waarnemingen zijn schaars en komen vooral uit oeverbos langs de Guaporé in het noordoosten van Beni, een afgelegen gebied dat vooral per boot bereikbaar is. Zoek in gemengde groepen in de oeverbegroeiing.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd volgens de huidige beoordeling, maar het verspreidingsgebied is zeer klein en de stand neemt vermoedelijk af door toenemende bewoning en ontginning langs de Guaporé. De soort is weinig onderzocht.
Wetenschappelijke naam
Picumnus fuscus | Pelzeln, 1870
Pelzeln beschreef de soort in 1870 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Picumnus werd in 1825 ingevoerd door Temminck. De geslachtsnaam verwijst naar Picumnus, een Romeinse god van vruchtbaarheid en landbouw, broer van Pilumnus, wiens naam verwant is aan Latijn picus, 'specht'. De soortnaam komt van Latijn fuscus, 'donker, bruin', naar het bruine verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Rio Guaporé, Mato Grosso, Brazilië.