Alle soorten › Zangvogels › Tirannen › Roestvleugeltiran
Roestvleugeltiran | Myiozetetes cayanensis
Rusty-margined Flycatcher | Bienteveo alicastaño | Bentevizinho-de-asa-ferrugínea
De roestvleugeltiran is een van de kiskadie-achtige tirannen met een korte snavel en een zwart-wit gestreepte kop. Hij lijkt sterk op de roodkruintiran, maar heeft rosse randen aan de slagpennen en is meer aan water gebonden. Hij leeft in paren of familiegroepjes langs oevers en in halfopen terrein.
Geluid
Een lang, klaaglijk, dalend gefloten wieeeeeuw, en luid gekwetter krie-krie-krie van paren en groepjes.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16–17 cm, met een korte, zwarte snavel. De kruin is zwartachtig met een verborgen geeloranje kruinvlek, omzoomd door een brede witte wenkbrauwstreep; een donker masker loopt door het oog. De bovendelen zijn bruinig olijf, donkerder dan bij de roodkruintiran; de slagpennen hebben rosse randen. De keel is wit, de onderdelen helder geel. De seksen zijn gelijk; jonge vogels missen de kruinvlek en hebben bredere rosse randen.
Verwarringssoorten
De roodkruintiran Myiozetetes similis heeft een lichtere, olijfgroenere rug, lichte in plaats van rosse randen aan de vleugelpennen en een oranjerode kruinvlek; de stem verschilt. De grijskruintiran Myiozetetes granadensis heeft een grijze kruin en slechts een korte witte streep boven het oog. De kleine kiskadie Philohydor lictor heeft een lange, dunne snavel. De driestreeptiran Conopias trivirgatus mist de rosse randen en leeft hoger in bos.
Leefgebied
Oevers van rivieren, meren en moerassen, bosranden, halfopen terrein met bomen en weiland nabij water, in het laagland, in Colombia plaatselijk tot ongeveer 1500 m. Vangt insecten in korte vluchten en eet ook veel bessen en kleine vruchten. Het nest is een slordige, overkoepelde bal van gras met een zij-ingang, vaak boven water.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: verbreid in het laagland van het Caribisch gebied, de Magdalenavallei, het Pacifisch laagland en het oosten. Ecuador: in het westelijk laagland en plaatselijk in het oostelijk laagland. Peru: plaatselijk in het laagland ten oosten van de Andes, schaarser dan de roodkruintiran. Bolivia: in het laagland van het noorden en oosten. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Panama, Venezuela, de Guyana's en een groot deel van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Let langs meeroevers op het lange, klaaglijke fluitje en vergelijk vleugel en kruinvlek van de korte-snaveltirannen die bij elkaar in dezelfde boom zitten.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort is wijdverbreid en verdraagt open en verstoorde terreinen.
Wetenschappelijke naam
Myiozetetes cayanensis | (Linnaeus, 1766)
Linnaeus beschreef de soort in 1766 als [Muscicapa] cayanensis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Myiozetetes werd in 1859 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam combineert Grieks muias, 'vlieg', en zētētēs, 'zoeker'. Verwijst naar Cayenne in Frans-Guyana. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.