Alle soorten › Spechtachtigen › Amerikaanse baardvogels › Roodbandbaardvogel

Roodbandbaardvogel | Capito wallacei

Scarlet-banded Barbet | Cabezón de Loreto | Capitão-de-faixa-escarlate

De roodbandbaardvogel is een baardvogel die pas in 2000 werd beschreven, na de ontdekking in 1996 op een afgelegen bergkam van de Cordillera Azul in het noorden van Peru. Hij leeft in het bladerdak van nevelwoud op de kammen en komt nergens anders voor. De brede scharlakenrode borstband geeft de soort zijn naam.

Roodbandbaardvogel (Capito wallacei)
Foto: Don Wellmann — CC0 · Wikimedia Commons

Geluid

Een lage, holle, snel herhaalde reeks tonen, als bij verwante Capito-soorten. De zang is weinig beschreven.

Luister: RoepXC1086596

Opname: Juan Chalco — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto

Herkenning

19 cm, met een grote kop en een zware, lichte snavel. Kruin en nek zijn karmozijnrood. Een zwart masker loopt door het oog, met daarboven een brede witte wenkbrauwstreep. De bovendelen zijn zwart, met een witte band over de schouders die naar de staart toe smaller wordt. Gezicht, keel en bovenborst zijn wit; over de borst loopt een brede scharlakenrode band, met daaronder geel op de onderborst en de flanken. De rest van de onderdelen is wit. De seksen zijn vrijwel gelijk.

Verwarrings­soorten

De sirabaardvogel Capito fitzpatricki, in de Cerros del Sira verder naar het zuiden, lijkt sterk maar heeft een bredere en donkerder rode borstband, en rood in plaats van geel op de flanken. De gouden baardvogel Capito auratus, in het lagere voetheuvelbos onder het verspreidingsgebied, heeft een zwarte kop met gele wenkbrauwstreep, een oranje keel en geel met zwart gevlekte onderdelen, zonder rode borstband.

Leefgebied

Hoog nevelwoud met mossen en epifyten op de kammen van de Cordillera Azul, ruwweg tussen 1300 en 1600 m. Houdt zich op in het bladerdak, vaak in paren en met gemengde groepen. Eet vooral vruchten en ook insecten. Broedt vermoedelijk, zoals verwanten, in een zelf uitgehakte boomholte.

Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.

Verspreiding en trek

Alleen in Peru: op enkele bergkammen van de Cordillera Azul in het oosten van San Martín en het zuidwesten van Loreto. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Endemisch voor Peru.

  • Jaarrond
  • donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Dichtheidskaart uit de waarnemingen van GBIF (2006-10-01 – 2026-09-30), geteld per hokje van 1,41° en per maand en gedeeld door alle vogelwaarnemingen in datzelfde hokje — zo telt niet mee hoeveel vogelaars er kijken. De kleurdiepte volgt dat aandeel en loopt geleidelijk af; de kaart houdt zich dus niet aan landsgrenzen. Landcontouren: Natural Earth (publiek domein).

Hoe en wanneer kijken

Het verspreidingsgebied ligt grotendeels in en rond het nationaal park Cordillera Azul en is alleen te voet over lange afstand bereikbaar. Zoek vroeg in de ochtend vanaf de kammen in het bladerdak en bij vruchtdragende bomen.

Staat van instandhouding

Kwetsbaar. Het bekende verspreidingsgebied is zeer klein en de stand is klein. Het nationaal park beschermt een groot deel van het leefgebied, maar ontbossing in de lagere omgeving kan het gebied verder isoleren.

Wetenschappelijke naam

Capito wallacei | O'Neill, Lane, Kratter, Capparella & Fox Joo, 2000

O'Neill, Lane, Kratter, Capparella & Fox Joo beschreef de soort in 2000 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Capito werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Latijn capito, 'met een grote kop'. De soortnaam eert majoor Robert Browne Wallace (1918–2002), Amerikaans militair, zakenman, filantroop en natuurbeschermer. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cordillera Azul, Peru.