Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Roodborstboomgors
Roodborstboomgors | Poospiza rubecula
Rufous-breasted Warbling Finch | Monterita pechirrufa | Quem-te-vestiu-de-peito-ruivo
De roodborstboomgors is een endemische boomgors van de westhelling van de Andes in Peru. Het mannetje combineert een leigrijze rug met een roestoranje voorhoofd, wenkbrauw en onderzijde. De soort is schaars en plaatselijk, en leeft in de resten van inheems struweel en bos.
Geluid
De zang is een korte, snelle reeks heldere, tjilpende tonen. De roep is een dun, hoog tsit.
Opname: Juan Chalco — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16 cm, met een spitse, donkere snavel en een vrij lange staart. Het mannetje is van boven leigrijs, met een roestrood voorhoofd en wenkbrauwstreep en zwartachtige teugels. Keel, borst en flanken zijn roestoranje, het buikmidden is wit. De staart is zwartachtig met witte hoeken. Het vrouwtje is doffer, met een bruiner grijze rug en bleker roestkleurige onderdelen. Jonge vogels zijn bruiner en op de borst vaag gestreept.
Verwarringssoorten
De kaneelborsttangare Thlypopsis ornata heeft ook een roestkleurige kop en borst, maar een olijfgrijze rug, een witte buik zonder zwarte teugels en een dunnere snavel, en leeft in vochtiger bos. De gekraagde boomgors Poospiza hispaniolensis heeft geen roest in het kleed en leeft lager, in droog kustland.
Leefgebied
Struweel en open inheems bos op droge tot halfvochtige hellingen en in ravijnen, ook met Polylepis en langs beken, ongeveer tussen 2000 en 3700 m. Zoekt in struiken en lage bomen naar insecten en zaden, meestal in paartjes, soms in gemengde groepjes.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Peru, op de westhelling van de Andes van het noorden (Cajamarca) zuidwaarts tot het departement Lima en plaatselijk verder zuidelijk. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Endemisch voor het gidsgebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de beboste ravijnen en het struweel boven de westelijke dalen, zoals het Bosque de Zárate bij Lima. Paartjes laten zich vaak 's ochtends vroeg zien bovenop een struik.
Staat van instandhouding
Gevoelig (NT). De stand is klein en versnipperd; het inheemse struweel en bos op de westhelling verdwijnt door houtkap, branden en begrazing.
Wetenschappelijke naam
Poospiza rubecula | Salvin, 1895
Salvin beschreef de soort in 1895 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Poospiza werd in 1847 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Oudgrieks poa, 'gras', en spiza, 'vink'. De soortnaam is Latijn rubecula, 'roodborst' (verkleinwoord van ruber, 'rood'), naar de rode borst. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Huamachuco, La Libertad, Peru.