Alle soorten › Zangvogels › Tirannen › Roodborsttapuittiran
Roodborsttapuittiran | Ochthoeca rufipectoralis
Rufous-breasted Chat-Tyrant | Pitajo pechirrufo | Chasco-tirano-de-peito-ruivo
De roodborsttapuittiran is een kleine tiran van de bovenste bosgordel in de hele Andes van het gidsgebied. Hij zit rechtop en vaak open op een tak aan de bosrand en is te herkennen aan de lange witte wenkbrauwstreep en de oranjerode borstband. Hij sluit zich geregeld aan bij gemengde groepen van het hooggebergte.
Geluid
Een droge, ratelende reeks en korte, scherpe roepen, vaak herhaald vanaf een zitplaats aan de bosrand; paren roepen soms kort na elkaar.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, compact, met een kleine, zwarte snavel. Kruin en zijkop zijn donkergrijs, met een lange, brede witte wenkbrauwstreep die tot in de nek doorloopt. De rug is bruin tot olijfbruin, de vleugels zijn zwartachtig met een roodbruine vleugelstreep. De keel is grijs, over de borst loopt een brede oranjerode band, de buik is lichtgrijs tot witachtig. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De kastanjebandtapuittiran Ochthoeca thoracica is van boven donker leigrijs, heeft een korte wenkbrauwstreep en een donker kastanjebruine borstband, en leeft langs beken. De bruinrugtapuittiran Ochthoeca fumicolor is groter en heeft een geheel kaneelkleurige onderzijde en twee vleugelstrepen. De kaneeltiran Pyrrhomyias cinnamomeus is van onderen geheel kaneelrood en heeft geen witte wenkbrauwstreep. De kroontapuittiran Silvicultrix frontalis heeft een lichte voorhoofdsband en een egaal grijze onderzijde zonder borstband.
Leefgebied
Randen en open plekken van nevelwoud en hoger bergbos, Polylepis-bosjes, bamboe en struweel tot aan de boomgrens, meestal tussen 2400 en 3700 m. Zit op een open tak in de middelste of onderste etage, vliegt uit naar vliegende insecten of pikt ze van bladeren; leeft in paren en sluit zich aan bij gemengde groepen. Het nest is een kom van mos en vezels in een nis of tussen epifyten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in alle drie de Andesketens en de Sierra Nevada de Santa Marta. Ecuador: aan beide flanken van de Andes. Peru: langs de hele oostflank en plaatselijk aan de westkant in het noorden. Bolivia: in de Yungas van La Paz en Cochabamba. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Serranía de Perijá in Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk langs bergwegen en paden door de bovenste bosgordel naar vogels die rechtop op een kale tak aan de bosrand zitten. In gemengde groepen van het hooggebergte is hij vaak een van de vaste deelnemers.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort is wijdverbreid en vrij algemeen en verdraagt bosranden en kleine bosresten.
Wetenschappelijke naam
Ochthoeca rufipectoralis | (d'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye, 1837)
D'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye beschreef de soort in 1837 als F[luvicola] rufi-pectoralis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Ochthoeca werd in 1847 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Grieks okhthos, 'oever' of 'heuvel', met oikos, 'woning'. Latijn rufus, 'roodbruin', en pectoralis, 'van de borst', naar de roestkleurige borst. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Ayopaya, Cochabamba, Bolivia.