Alle soorten › Zangvogels › Tirannen › Roodbrauwlooftiran
Roodbrauwlooftiran | Phylloscartes superciliaris
Rufous-browed Tyrannulet | Orejerito cejirrufo | Borboletinha-de-sobrancelha-ruiva
De roodbrauwlooftiran is een kleine tiran met een opvallend kopmotief: een grijze kruin, een witte wang omlijst door een zwarte halvemaan en een smalle roestbruine wenkbrauwstreep. Hij leeft zeer plaatselijk in bergbos, van Costa Rica tot het noorden van Peru, en komt in het gidsgebied vooral in Colombia en het zuidoosten van Ecuador voor. Hij foerageert actief in het bladerdak met gemengde groepen.
Geluid
Scherpe, hoge tsiet-roepjes en een snel, kwetterend duet of reeksje tsi-tsi-tsi-tsrrr.
Opname: Lelis Navarrete — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11 cm, met een korte, smalle, zwarte snavel. Kruin en nek leigrijs; een smalle roestbruine streep boven en voor het oog. Wang wit met een zwarte halvemaan langs de achterrand van de oorstreek. Rug en vleugels olijfgroen, de vleugels zonder duidelijke vleugelstrepen. Keel en buik wit, borst grijsachtig, flanken en onderstaartdekveren licht geelachtig. Seksen gelijk; jongen doffer, met minder rood in de wenkbrauw.
Verwarringssoorten
De grijskruinleptopogon Leptopogon superciliaris heeft een vergelijkbaar kopmotief, maar is groter, heeft okerkleurige vleugelstrepen, een gele buik en zit rechtop in de ondergroei. De ecuadoraanse looftiran Phylloscartes gualaquizae heeft gele onderdelen, gele vleugelstrepen en geen rode wenkbrauw. De goudmaskervliegenpikker Zimmerius chrysops heeft een geel gezicht en een korte, stompe snavel.
Leefgebied
Het bladerdak en de bovenste etage van vochtig, bemost bergbos, vaak op bergruggen met lager bos, ruwweg tussen 1000 en 2000 m. Huppelt snel langs takken en bladeren, houdt de staart iets geheven en pikt insecten van het blad. Vrijwel altijd in gemengde groepen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: plaatselijk in de bergbossen van de Andes en de Serranía de Perijá. Ecuador: in het zuidoosten, in de Cordillera del Cóndor en aangrenzende ruggen. Peru: zeer schaars; slechts enkele gegevens uit de Cordillera del Cóndor aan de grens met Ecuador. Bolivia: ontbreekt. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Costa Rica, Panama en het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in bemost bergbos rond 1300–1900 m in Colombia of op de bergruggen van de Cordillera del Cóndor in het zuidoosten van Ecuador en kijk in elke gemengde groep in het bladerdak naar het zwart-witte wangmotief.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is versnipperd en de soort is overal plaatselijk; ontbossing en mijnbouw in de Cordillera del Cóndor raken een deel van de stand in het gidsgebied.
Wetenschappelijke naam
Phylloscartes superciliaris | (Sclater & Salvin, 1868)
Sclater & Salvin beschreef de soort in 1868 als Leptotriccus superciliaris; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Phylloscartes werd in 1860 ingevoerd door Cabanis & Heine. De geslachtsnaam combineert Grieks phullon, 'blad', met skairō, 'huppelen, dansen'. Latijn superciliaris betekent 'van de wenkbrauw', naar de roodbruine wenkbrauwstreep. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Chitra, Veraguas, Panama.