Alle soorten › Hoenderachtigen › Hokko's en chachalaca's › Roodbuikchachalaca
Roodbuikchachalaca | Ortalis ruficauda
Rufous-vented Chachalaca | Guacharaca culirroja | Aracuã-de-crisso-ruivo
De roodbuikchachalaca is een chachalaca van droog bos en struikgewas in het noorden van Zuid-Amerika, die in het gidsgebied alleen in het noordoosten van Colombia voorkomt. Hij is een van de luidruchtigste vogels van het droge laagland: paren en groepjes zingen bij zonsopkomst in luide koren.
Geluid
Een luid, ritmisch, krakend koor, waarbij paren en groepen elkaar beantwoorden, vooral bij zonsopkomst; daarnaast zachtere roepen binnen de groep.
Opname: Jerome Fischer — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
53–61 cm. De kop is grijs, de bovendelen zijn olijfbruin, de borst grijsbruin en de buik lichter. De onderstaartdekveren zijn roodbruin. De lange staart is brons-olijfgroen; bij vogels op het schiereiland La Guajira heeft hij witte punten, bij vogels elders roodbruine punten. Op de keel zit een kale rode huidplek. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De roodvleugelchachalaca Ortalis garrula heeft een roodbruine kop, een witachtige buik en kastanjebruine handpennen. De colombiaanse chachalaca Ortalis columbiana heeft lichte schubben op hals en borst en leeft verder naar het zuiden in de Andesdalen.
Leefgebied
Droog en halfdroog bos, doornstruweel, galerijbos en bosranden, ook rond boerderijen en in tuinen; van zeeniveau tot ongeveer 1500 m. Leeft in paren of groepjes in struiken en de lagere boomlaag en eet vruchten, bladeren en bloemen. Het nest is een platform van takjes in een struik of boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het noordoosten, op het schiereiland La Guajira, in het dal van de Cesar en aan de grens met Venezuela. Niet in Ecuador, Peru en Bolivia. Buiten het gidsgebied in het noorden van Venezuela en op Tobago.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister bij zonsopkomst in droog bos en struikgewas op La Guajira en in het dal van de Cesar naar de luide koren. Vogels zitten vaak open in struiken en lage bomen langs wegen.
Staat van instandhouding
Op de Rode Lijst als niet bedreigd. Algemeen en goed bestand tegen veranderingen in het landschap; plaatselijk wordt erop gejaagd.
Wetenschappelijke naam
Ortalis ruficauda | Jardine, 1847
Jardine beschreef de soort in 1847 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Ortalis werd in 1786 ingevoerd door Merrem. De geslachtsnaam komt van Oudgrieks ortalis, 'kuiken' of 'hen'. De soortnaam komt van Latijn rufus, 'roodbruin', en cauda, 'staart'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Tobago, Trinidad en Tobago.