Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Roodbuiktangare
Roodbuiktangare | Ramphocelus dimidiatus
Crimson-backed Tanager | Tangara dorsirroja | Pipira-de-dorso-carmesim
De roodbuiktangare is een donkerrode tangare met een zilverwitte, verdikte ondersnavel, die in Colombia algemeen voorkomt in bosranden, struweel en tuinen. Kleine groepjes bewegen druk en luidruchtig door laag struikgewas. Hij verdraagt verstoord en bewoond land goed en is een van de gewoonste tangaren van het noorden en westen van Colombia.
Geluid
Roept vaak een scherp, metaalachtig tsjink. De zang is een eenvoudige reeks fluitende tonen, vooral in de vroege ochtend.
Opname: Oscar Laverde — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
18 cm, met een korte, dikke snavel. Bij het mannetje is de ondersnavel sterk verdikt en zilverwit. Kop, keel en mantel zijn donker karmijnrood tot kastanjerood; stuit, borst en buik zijn helderder rood. Vleugels en staart zijn zwart. Het vrouwtje is doffer, met een bruinachtige kop en rug, een roodachtige stuit en buik en een minder opvallende, grijsachtige snavelbasis. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De fluweeltangare Ramphocelus carbo leeft vooral ten oosten van de Andes; het mannetje is veel donkerder, fluweelachtig zwartrood, met alleen een rode keel en borst. Het mannetje van de vuurrugtangare Ramphocelus flammigerus is zwart met een gele tot oranjerode stuit, zonder rood aan de onderkant. De zwartmaskertangare Ramphocelus nigrogularis heeft een zwart masker en een zwarte rug en leeft in het Amazonelaagland.
Leefgebied
Bosranden, secundair bos, struweel, heggen, koffieplantages, tuinen en parken, van het laagland tot ongeveer 1500 m, plaatselijk hoger. Eet vruchten en insecten, vooral in het lage struikgewas. Het nest is een kom in een struik of kleine boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia wijdverbreid in het Caribische laagland, de valleien van de Magdalena en de Cauca, het noorden van de Pacifische kust en de uitlopers van de Andes in het oosten tot aan de llanos. In Ecuador, Peru en Bolivia niet bekend; losse meldingen uit Peru berusten waarschijnlijk op vergissingen. Komt niet voor op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het oosten van Panama en het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Let in tuinen en bosranden rond Medellín, Cali en in de Magdalenavallei op groepjes rode vogels in laag struikgewas; het scherpe tsjink verraadt ze vaak eerst.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Algemeen en profiteert van ontbossing en secundaire begroeiing.
Wetenschappelijke naam
Ramphocelus dimidiatus | de Lafresnaye, 1837
De Lafresnaye beschreef de soort in 1837 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Ramphocelus werd in 1805 ingevoerd door Desmarest, A-G. De geslachtsnaam combineert Grieks rhamphos, 'snavel', en koilos, 'hol, concaaf'. De soortnaam komt van Latijn dimidiatus, 'gehalveerd, in tweeën gedeeld', naar het tweekleurige verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cartagena, Colombia.