Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Rooddijpitpit
Rooddijpitpit | Dacnis venusta
Scarlet-thighed Dacnis | Dacnis muslirrojo | Saí-de-coxa-escarlate
De rooddijpitpit is de grootste pitpit van het gidsgebied en komt voor ten westen van de Andes, in Colombia en Ecuador. Het mannetje is van boven turkooisblauw en van onderen zwart, met rode dijen die vaak onder de vleugels verborgen blijven. Paartjes foerageren in de kronen en aan bosranden, regelmatig in gemengde groepen met tangaren.
Geluid
Dunne, hoge tsip-roepjes; de zang is een korte reeks hoge, snelle tonen die weinig opvalt.
Opname: William Adsett — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, met een korte, spitse, donkere snavel en rode ogen. Het mannetje heeft een helder turkooisblauwe kruin, nek, rugzijden, schouders en stuit; teugels, keel en onderdelen zijn zwart, de dijen scharlakenrood. Vleugels en staart zijn zwart. Het vrouwtje is dof blauwgroen van boven, met een blauwe zweem op kop en rug, en vaal beige tot grijsbeige van onderen; de dijen zijn rozerood maar weinig zichtbaar. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de blauwe pitpit Dacnis cayana is van onderen blauw in plaats van zwart en heeft geen rode dijen. Het mannetje van de roodborstpitpit Dacnis berlepschi heeft een rode borstband en een lichte buik. Het mannetje van de blauwe suikervogel Cyanerpes cyaneus is paarsblauw met rode poten en een lange, gebogen snavel.
Leefgebied
Kronen en randen van vochtig bos, nevelwoud aan de onderkant, hoog secundair bos en bomen in half open terrein, van het laagland tot ongeveer 1500 m. Eet kleine vruchten en insecten, vaak in gemengde groepen in de kronen, en bezoekt vruchtdragende bomen. Het nest is een kleine kom in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia ten westen van de Andes: in het Pacifische laagland, op de westflank van de West-Andes en in het noordwesten van het land. In Ecuador in het noordwesten, in het laagland en de voetheuvels. Ontbreekt ten oosten van de Andes, in Peru en Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Costa Rica en Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek aan bosranden en bij vruchtdragende bomen in de voetheuvels van Noordwest-Ecuador en West-Colombia, waar gemengde groepen tangaren door de kronen trekken.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Plaatselijk vrij algemeen, maar afhankelijk van bos en lijdt onder ontbossing in het laagland en de voetheuvels ten westen van de Andes.
Wetenschappelijke naam
Dacnis venusta | Lawrence, 1862
Lawrence beschreef de soort in 1862 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Dacnis werd in 1816 ingevoerd door Cuvier, GLCFD. De geslachtsnaam komt van Grieks daknis, een niet-geïdentificeerde vogel uit Egypte die Hesychius van Alexandrië en Festus noemen. De soortnaam komt van Latijn venustus, 'bevallig, lieflijk', van venus, 'bekoorlijkheid'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Panamaspoorweg, Panama.