Alle soorten › Zangvogels › Kwikstaarten en piepers › Roodkeelpieper
Roodkeelpieper | Anthus cervinus
Red-throated Pipit | Bisbita gorgirrojo | Caminheiro-de-garganta-vermelha
De roodkeelpieper broedt op de toendra van Noord-Europa, Siberië en het westen van Alaska en overwintert in Afrika en Zuid- en Zuidoost-Azië. In het gidsgebied is hij alleen een zeer zeldzame dwaalgast. Een vogel aan de kust van Esmeraldas in Ecuador in maart 2008 gold als het eerste geval voor Zuid-Amerika.
Geluid
De roep, vooral bij het opvliegen, is een ijl, langgerekt en scherp psiiieh, de meest opvallende aanwijzing voor de soort. De zang, in het broedgebied, is een reeks heldere, ijle trillers.
Opname: Stanislas Wroza — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14–15 cm, met een dunne snavel en een vrij korte staart. De bovendelen zijn bruin met zwarte strepen en vaak twee lichte rugstrepen; ook de stuit is gestreept. In broedkleed hebben keel, kop en borst een steenrode tot roze tint, sterker bij het mannetje. In winterkleed en bij jonge vogels zijn de onderdelen witachtig tot geelbruin met grove zwarte strepen op borst en flanken en een donkere mondhoekstreep. De buitenste staartpennen zijn wit.
Verwarringssoorten
De correnderapieper Anthus correndera lijkt in winterkleed sterk, met lichte rugstrepen en zwaar gestreepte flanken, maar leeft in de puna en heeft een ongestreepte stuit. De gele pieper Anthus chii en de Peruaanse pieper Anthus peruvianus zijn kleiner, fijner gestreept en hebben geen rode keel.
Leefgebied
In het winterkwartier vochtig, kort grasland, akkers, rijstvelden en grazige oevers, vaak aan de kust. Zoekt op de grond naar insecten. De vogel in Ecuador werd aan het strand gezien.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied als dwaalgast alleen bevestigd van de kust van Ecuador (Río Verde, Esmeraldas, maart 2008). Ontbreekt als regelmatige soort in Colombia, Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied broedend in het noorden van Eurazië en het westen van Alaska; dwaalt in de herfst zeldzaam maar vrijwel jaarlijks naar de westkust van Noord-Amerika.
Hoe en wanneer kijken
Een pieper met gestreepte stuit en zware strepen op borst en flanken op een strand of akker in het laagland verdient aandacht; de ijle, langgerekte roep is het belangrijkste kenmerk. Maak foto's en geluidsopnamen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Algemeen in het grote broedgebied.
Wetenschappelijke naam
Anthus cervinus | (Pallas, 1811)
Pallas beschreef de soort in 1811 als Motacilla cervina; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Anthus werd in 1805 ingevoerd door Bechstein. De geslachtsnaam is het Latijnse anthus, een kleine vogel van graslanden die Plinius de Oudere noemt. De soortnaam is Latijn cervinus, 'van een hert', in de zin van reebruin, naar de roodbruine keel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Kolyma, Rusland.