Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Roodnekbladspeurder
Roodnekbladspeurder | Syndactyla ruficollis
Rufous-necked Foliage-Gleaner | Ticotico cuellirrufo | Trepador-de-pescoço-ruivo
De roodnekbladspeurder komt alleen voor in de Tumbes-regio van het zuidwesten van Ecuador en het noordwesten van Peru, en leeft dus geheel binnen het gidsgebied. Een oranjeroestrode wenkbrauw die doorloopt in roestrode halszijden onderscheidt hem van de andere bladspeurders. Zijn stand is klein en versnipperd door de kap van de bossen in die regio.
Geluid
De zang is een schorre, nasale reeks, tsjik, tsjik, tsje-tsje, tirrrrr, van 2 tot 3 seconden, met een dalende slottoon. De contactroep is een scherpe, nasale ank of tsjetsj.
Opname: Ross Gallardy — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
18–19 cm, met een vrij forse snavel met een iets opgewipte ondersnavel. Een oranjeroestrode wenkbrauwstreep loopt door in roestrode halszijden; de kruin is bruin. Rug en vleugels zijn warm roestbruin, bovenstaartdekveren en staart helder kastanjebruin. De keel is licht okerkleurig, de borst olijfbruin met lichte strepen. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer, met een donkerder kruin.
Verwarringssoorten
De hennakapbladspeurder Clibanornis erythrocephalus, die in hetzelfde gebied leeft, heeft een geheel roestrode kop, een grijzer lichaam en houdt zich meer op of vlak boven de grond op. De gestreepte bladspeurder Syndactyla subalaris leeft op de westflank zuidwaarts tot El Oro, en is donkerder, met lichte strepen op de rug en zonder roestrode hals.
Leefgebied
Groenblijvend bergbos en loofverliezend bos, vooral met bamboe, langs beken en in schaduwrijke ravijnen, meestal tussen 1000 en 2600 m, soms vanaf 400 m en tot 2900 m. Foerageert in ondergroei en middenlaag, tussen dode bladeren en epifyten, vaak in gemengde groepen. Vermoedelijk broedt hij in het natte seizoen, van januari tot mei; over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: ontbreekt. Ecuador: in El Oro en Loja, in de kustheuvels en op de westflank van de Andes. Peru: in het noordwesten, in Tumbes, Piura en Cajamarca, zuidwaarts tot Lambayeque. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in bosrestanten met bamboe en schaduwrijke ravijnen op de westflank in Loja en in de hooglanden van Piura. Volg gemengde groepen en let op de roestrode wenkbrauw en hals.
Staat van instandhouding
Volgens de huidige beoordeling wereldwijd niet bedreigd, maar lange tijd als kwetsbaar aangemerkt. De stand is klein, versnipperd en neemt vermoedelijk af door kap en begrazing van de bossen van de Tumbes-regio.
Wetenschappelijke naam
Syndactyla ruficollis | (Taczanowski, 1884)
Taczanowski beschreef de soort in 1884 als Anabazenops ruficollis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Syndactyla werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam komt van Grieks sun 'samen' en daktulos 'vinger' of 'teen', naar de gedeeltelijk vergroeide voortenen. De soortnaam komt van Latijn rufus 'rossig' en collis 'hals', naar de rossige nek. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Paucal (Nancho), Peru.