Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Roodrugtangare
Roodrugtangare | Ramphocelus passerinii
Scarlet-rumped Tanager | Tangara terciopelo | Pipira-de-uropígio-escarlate
De roodrugtangare is een tangare van bosranden en tuinen in de Caribische laaglanden van Midden-Amerika. Het mannetje is fluweelzwart met een scharlakenrode onderrug en stuit. In het gidsgebied is de soort hooguit een zeldzame dwaalgast in het uiterste noordwesten van Colombia.
Geluid
Roept een scherp tsjek; de zang is een eenvoudige reeks heldere fluittonen.
Opname: Tyler Wenzel — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16–17 cm, met een licht blauwzilveren snavel met een donkere punt. Het mannetje is fluweelzwart, met een scharlakenrode onderrug en stuit. Het vrouwtje heeft een bruingrijze kop, olijfbruine bovendelen met een oranje-olijfkleurige stuit, en een grijsbeige keel boven een okerkleurige tot oranje-olijfkleurige borst. Jongen lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De vuurrugtangare Ramphocelus flammigerus is groter; het mannetje heeft een vuurrood-oranje tot citroengele stuit en het vrouwtje heeft gelere onderdelen. De roodbuiktangare Ramphocelus dimidiatus heeft een donker roodbruine kop en rug en een rode buik.
Leefgebied
Bosranden, struweel, plantages, tuinen en dorpen in het laagland. Leeft in groepjes die in struiken en lage bomen vruchten en insecten zoeken. Het nest is een kom in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Geldt in het gidsgebied als zeldzame dwaalgast; een vaste stand ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied aan de Caribische kant van Midden-Amerika, van het zuiden van Mexico tot het westen van Panama.
Hoe en wanneer kijken
Een melding in het gidsgebied hoort goed gedocumenteerd te worden; let in het noordwesten van Colombia op de kleinere bouw en de scharlakenrode, niet oranje of gele stuit van het mannetje.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Binnen zijn eigen verspreidingsgebied is de soort algemeen.
Wetenschappelijke naam
Ramphocelus passerinii | Bonaparte, 1831
Bonaparte beschreef de soort in 1831 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Ramphocelus werd in 1805 ingevoerd door Desmarest, A-G. De geslachtsnaam combineert Grieks rhamphos, 'snavel', en koilos, 'hol, concaaf'. De soortnaam eert de Italiaanse zoöloog en entomoloog Carlo Passerini (1793–1857), conservator aan het natuurhistorisch museum in Florence. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Guatemala.