Alle soorten › Keerkringvogels › Keerkringvogels › Roodsnavelkeerkringvogel
Roodsnavelkeerkringvogel | Phaethon aethereus
Red-billed Tropicbird | Rabijunco etéreo | Rabo-de-palha-de-bico-vermelho
De roodsnavelkeerkringvogel is een slanke, witte zeevogel met twee zeer lange, witte middelste staartpennen. Hij vliegt met snelle, duifachtige vleugelslagen hoog boven open zee en duikt van grote hoogte op vis en inktvis. In het gidsgebied broedt hij op de Galápagos en op enkele eilanden voor de kust van Ecuador en Peru.
Geluid
Een schel, snerpend gekrijs en ratelende reeksen, kriiii-krr-krr-krr, vooral rond de broedkliffen en tijdens groepsvluchten. Op zee meestal stil.
Opname: Dan Lane — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
90–105 cm inclusief de staartlinten; het lichaam alleen meet 46–50 cm. Het verenkleed is wit, met een zwarte oogstreep die tot op de achterhals doorloopt. Rug, schouders en bovenvleugeldekveren zijn fijn zwart gebandeerd, wat op afstand een grijze zweem geeft. De buitenste handpennen vormen een zwarte wig aan de vleugelpunt. De snavel is rood, de poten zijn geelachtig met zwarte zwemvliezen. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels missen de staartlinten, hebben een gelige snavel met een donkere punt en een zwarte band over de achterhals.
Verwarringssoorten
Andere keerkringvogels zijn in het gidsgebied zeer zeldzaam: de witstaartkeerkringvogel Phaethon lepturus is kleiner, met een effen witte rug, een zwarte diagonale band over de bovenvleugel en een gele snavel; de roodstaartkeerkringvogel Phaethon rubricauda heeft rode staartlinten en vrijwel geen zwart op de vleugel. Sterns, zoals de koningsstern Thalasseus maximus, hebben een andere vlucht, een zwarte kap en een gevorkte staart zonder linten.
Leefgebied
Open, warme zee, vaak ver uit de kust. Broedt in spleten en holten in kliffen en tussen rotsblokken op eilanden. Vangt vliegende vissen, andere kleine vissen en inktvis door van 10 tot 20 m hoogte in het water te duiken. Het ene ei wordt op de kale bodem van de holte gelegd. Op de Galápagos wordt het hele jaar door gebroed.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Op de Galápagos broedt hij op veel eilanden, waaronder Daphne, Plaza Sur, Genovesa en Española. In Ecuador ook op Isla de la Plata. In Peru op enkele eilanden voor de noordkust en op zee voor het noorden van het land; verder naar het zuiden schaars. In Colombia op zee voor de Pacifische kust en in de Caribische Zee. Niet in Bolivia. Buiten het gidsgebied in de tropische delen van de oostelijke Stille Oceaan en de Atlantische Oceaan, en in het noordwesten van de Indische Oceaan.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Op de Galápagos vliegen ze langs de kliffen van onder meer Plaza Sur, Genovesa en Española, vaak in groepjes en roepend; vanaf het pad kijk je soms in de broedspleten. Op Isla de la Plata zijn ze vanaf de kliffen langs het pad te zien.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De wereldwijde stand is betrekkelijk klein en verspreid over veel eilanden. Ingevoerde ratten en katten kunnen eieren en jongen in de broedholten doden.
Wetenschappelijke naam
Phaethon aethereus | Linnaeus, 1758
Linnaeus beschreef de soort in 1758 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Phaethon voerde hij in datzelfde werk in. De geslachtsnaam komt van Grieks phaethōn, 'zon' of 'stralend'. De soortnaam komt van Latijn aetherius, 'hemels' of 'van de bovenlucht'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Ascension.