Alle soorten › Zangvogels › Mitrospingustangaren › Roodsnaveltangare
Roodsnaveltangare | Lamprospiza melanoleuca
Red-billed Pied Tanager | Tangara piquirroja | Pipira-de-bico-vermelho
De roodsnaveltangare is een zwart-witte tangare van de boomkruinen van het Amazonegebied, met een koraalrode snavel. Hij behoort met de roetmaskertangare tot een kleine, eigen familie, de Mitrospingidae, die met de echte tangares en kardinalen verwant is. Groepjes trekken luidruchtig door de hoogste bomen, soms met gemengde groepen.
Geluid
De zang is een half muzikale, rommelige reeks tonen. Groepjes laten een roep horen van een reeks hoge ie-ie-ie-tonen met een dalend joe aan het eind.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–18 cm, met een stevige, koraalrode snavel. Het mannetje is glanzend blauwzwart op kop, bovendelen, keel en borst, en zuiver wit op buik en flanken; de grens tussen zwart en wit loopt scherp over de borst. Het vrouwtje lijkt op het mannetje, maar heeft een grijze nek, rug en stuit. Jongen hebben een zwarte snavel, een witte bovenrug met zwart-wit gevlekte onderrug en witte onderdelen met wat zwart.
Verwarringssoorten
De combinatie van zwart-wit kleed en rode snavel is in het gidsgebied uniek. De eksterttangare Cissopis leverianus is groter, met een lange, wit getipte staart, een zwarte snavel en een gele iris, en leeft lager aan bosranden. Mannetjes van de zwarte tangare Tachyphonus rufus zijn helemaal zwart, met een lichte snavelbasis en alleen wit onder de vleugel.
Leefgebied
Boomlaag en uitstekende bomen van vochtig laaglandbos op terra firme, ook aan bosranden, tot ongeveer 900 m. Leeft in groepjes van drie tot acht vogels, die van tak naar tak huppen en soms vliegende prooi vangen; eet bessen, zaden, kevers en de katjes van Cecropia. Over het broeden is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru plaatselijk in het oostelijke laagland, vooral in het zuidoosten. In Bolivia in het noordelijke laagland. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het Amazonegebied van Brazilië en in de Guyana's.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk in Zuidoost-Peru en Noord-Bolivia in de kruinen van hoge bomen aan bosranden en langs rivieren naar een groepje zwart-witte vogels met rode snavels; vanaf een uitkijktoren of open plek zijn de boomkruinen beter te overzien.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is wijdverbreid, maar komt in het gidsgebied alleen plaatselijk voor en hangt af van gesloten laaglandbos.
Wetenschappelijke naam
Lamprospiza melanoleuca | (Vieillot, 1817)
Vieillot beschreef de soort in 1817 als Saltator melanoleucus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Lamprospiza werd in 1847 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam komt van Grieks lampros, 'glanzend', en spiza, 'vink'. De soortnaam komt van Grieks melas, 'zwart', en leukos, 'wit', naar het zwart-witte verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.