Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Roodwitte mierpitta
Roodwitte mierpitta | Grallaria erythroleuca
Red-and-white Antpitta | Tororoí de Cuzco | Tovacuçu-ruivo-e-branco
De roodwitte mierpitta is een mierpitta van de oostflank van de Andes in het zuiden van Peru, met een helder roodbruine bovenkant en een witte keel en buik. Hij is het zuidelijkste lid van een groep nauw verwante mierpitta's met een roodbruine kop. Hij leeft verborgen in dichte bamboe en opgroeiend bos.
Geluid
De gewone zang is een holle fluitreeks van drie tonen, de eerste het hoogst en de volgende twee op gelijke hoogte: HIE hjoe-hjoe. In de Cordillera Vilcabamba zingt hij vier tonen. De roep is een reeks klagende, dalende kloe-tonen.
Opname: Miguel Lezama — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–18 cm, rond en kortstaartig, op lange grijze poten. Kruin en nek zijn helder roodbruin, rug, vleugels en staart iets doffer roodbruin. Keel en buikmidden zijn wit, bij vogels uit de Cordillera Vilcabamba geelachtig. De borstzijden zijn roodbruin met witte vlekjes, de flanken roodbruin met een olijfkleurige zweem. De seksen zijn gelijk. Jongen hebben een okerkleurige, fijn zwart gebandeerde achterkruin en nek.
Verwarringssoorten
De baaimierpitta Grallaria capitalis verder noordelijk is vrijwel geheel kastanjebruin, zonder witte keel en buik. Kleinere, egaal roodbruine mierpitta's uit de Grallaria rufula-groep in hetzelfde gebied hebben geen wit op de onderdelen en leven meestal hoger. De roestkapmierpitta Grallaria ruficapilla heeft een zwart gestreepte buik.
Leefgebied
Ondergroei van vochtig bergbos, bosranden en ouder secundair bos, vooral dichte opslag op aardverschuivingen en Chusquea-bamboe, meestal tussen 2100 en 3000 m, met waarnemingen van ongeveer 1750 tot 3400 m. Hij zoekt op de grond naar ongewervelden. Over het broeden is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Peru, op de oostflank van de Andes, vooral in Cusco, met uitlopers naar Junín en Ayacucho. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister bij zonsopgang naar de driedelige fluitzang langs wegen door bergbos in Cusco, zoals de weg naar Manu en de bergbossen boven de vallei van de Urubamba. Let op dichte bamboe en opslag langs aardverschuivingen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is klein, maar de stand geldt als stabiel en de soort komt in enkele beschermde gebieden voor.
Wetenschappelijke naam
Grallaria erythroleuca | Sclater, 1874
Sclater beschreef de soort in 1874 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Grallaria werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Nieuw-Latijn grallarius, 'steltloper', naar de lange poten. De soortnaam komt van Grieks eruthros, 'rood', en leukos, 'wit'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Huasampilla, Cusco, Peru.