Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Roombuikmiersluiper
Roombuikmiersluiper | Herpsilochmus motacilloides
Creamy-bellied Antwren | Tiluchí motaciloide | Chorozinho-de-barriga-creme
De roombuikmiersluiper is een kleine miersluiper die alleen in Peru voorkomt, op de oostflank van de Andes in het midden van het land. Hij leeft in de kronen van bergregenwoud en reist mee met gemengde groepen. De naam verwijst naar de roomkleurig getinte buik.
Geluid
De zang is een reeks korte tonen die versnelt en eindigt in een droge triller. Roepjes zijn korte, nasale tonen.
Opname: Nick Athanas — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
11,5 cm, slank, met een vrij lange staart. Het mannetje heeft een zwarte kruin, een witte wenkbrauwstreep en een zwarte oogstreep. De rug is grijs met zwart; de vleugels zijn zwart met witte vleugelbanden en randen. De staart is zwart met witte toppen. De keel is wit, de rest van de onderdelen wittig met een roomgele tint, vooral op de buik. Het vrouwtje heeft een kruin met witte stippels en een iets warmer getinte borst.
Verwarringssoorten
De geelborstmiersluiper Herpsilochmus axillaris heeft gele onderdelen, een olijfkleurige rug en bij het vrouwtje een roodbruine kruin. De grijskeelmiersluiper Herpsilochmus parkeri heeft een grijze keel en leeft verder noordelijk, in San Martín. De noordelijke roodvleugelmiersluiper Herpsilochmus frater heeft roodbruine randen aan de vleugelpennen en leeft lager.
Leefgebied
Kronen en hogere middenlaag van vochtig bergregenwoud en bosranden op de oostflank van de Andes, ongeveer van 1000 tot 2200 m. Zoekt in paren insecten in het gebladerte, meestal met gemengde groepen van tangaren en andere insecteneters. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Peru: op de oostflank van de Andes in het midden van het land, van Huánuco via Pasco en Junín tot Ayacucho en Cusco. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten Peru niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Volg gemengde groepen in de boomkronen langs bergwegen in Pasco en Junín, zoals in de omgeving van Oxapampa en Satipo, en luister naar de versnellende triller.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Heeft een klein verspreidingsgebied, maar is daarbinnen plaatselijk vrij algemeen; ontbossing op de Andesflank kan de stand verkleinen.
Wetenschappelijke naam
Herpsilochmus motacilloides | Taczanowski, 1874
Taczanowski beschreef de soort in 1874 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Herpsilochmus werd in 1847 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Grieks herpō, 'rondkruipen', en lokhmē, 'struikgewas, kreupelhout'. De soortnaam combineert het kwikstaartgeslacht Motacilla met Grieks -oidēs, 'lijkend op'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Maraynioc, Junín, Peru.