Alle soorten › Steltloperachtigen › Strandlopers en snippen › Rosse grutto
Rosse grutto | Limosa lapponica
Bar-tailed Godwit | Aguja colipinta | Fuselo
De rosse grutto is een grutto van de arctische toendra van Europa, Azië en West-Alaska die vooral in de Oude Wereld en in Australazië overwintert. Vogels uit Alaska vliegen in één ruk over de Grote Oceaan naar Nieuw-Zeeland, de langste non-stopvlucht die van een vogel bekend is. In het gidsgebied is hij alleen als zeer zeldzame dwaalgast vastgesteld.
Geluid
Een nasaal kie-wie of kak-kak, vooral in de vlucht.
Opname: Arjun Dutta — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
37–41 cm, een grutto met vrij korte poten en een lange, licht opgewipte snavel, roze aan de basis en donker naar de punt. In winterkleed grijsbruin, met donkere schachtstrepen op de bovendelen, die er daardoor gestreept uitzien, een lichte wenkbrauwstreep en een vuilwitte buik. In broedkleed is het mannetje diep roodbruin op kop, hals en onderdelen, het vrouwtje lichter en minder rood. In de vlucht geen witte vleugelstreep, een witte of bruin gebandeerde onderrug en stuit, afhankelijk van de herkomst, en een gebandeerde staart.
Verwarringssoorten
De rode grutto Limosa haemastica heeft een smalle witte vleugelstreep, zwarte ondervleugels, een witte stuit en een zwarte staart, en effener grijze bovendelen in winterkleed. De marmergrutto Limosa fedoa is groter en kaneelbruin, met kaneelrode ondervleugels en zonder witte stuit. De Amerikaanse regenwulp Numenius hudsonicus heeft een naar beneden gebogen snavel.
Leefgebied
Wadplaten, estuaria en zandstranden. Prikt met de snavel in het slik naar wormen, schelpdieren en kreeftjes, vaak in ondiep water. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen als zeer zeldzame dwaalgast vastgesteld aan de kust, met slechts enkele waarnemingen. Broedt op de toendra van Noord-Europa, Siberië en West-Alaska en overwintert langs de kusten van West-Europa, Afrika, Zuid-Azië, Australië en Nieuw-Zeeland.
Hoe en wanneer kijken
Een dwaalgast is het meest te verwachten tussen andere steltlopers op wadplaten en stranden aan de kust, in de noordelijke winter; let op de gestreepte bovendelen, de witte stuit en het ontbreken van een vleugelstreep.
Staat van instandhouding
Gevoelig. De wereldstand neemt af, vooral door het verlies van wadplaten langs de Gele Zee, een belangrijke rustplaats op de trekroute.
Wetenschappelijke naam
Limosa lapponica | (Linnaeus, 1758)
Linnaeus beschreef de soort in 1758 als Scolopax lapponica; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Limosa werd in 1760 ingevoerd door Brisson. De geslachtsnaam komt van Latijn limosus, 'modderig', van limus, 'modder'. De soortnaam verwijst naar Lapland. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Lapland.