Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Rosse mierklauwier
Rosse mierklauwier | Thamnistes anabatinus
Russet Antshrike | Batará café | Choca-parda
De rosse mierklauwier is een gedrongen, olijfbruine mierklauwier met roodbruine vleugels en staart en een zware, gehaakte snavel. Hij leeft hoog in het bos en trekt bijna altijd met gemengde groepen mee. In het gidsgebied komt hij voor in Colombia en Ecuador; ten zuiden van de Marañón wordt hij vervangen door de roestmierklauwier.
Geluid
De langzame zang is een korte, telbare reeks dalende, dunne fluittonen, voorafgegaan door een zachtere, lagere toon; oostelijke vogels hebben ook een luide, doordringende snelle zang. Roepjes zijn hoog en sissend, zoals tssip-i-tssip.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14–15 cm, gedrongen, met een zware, aan de punt gehaakte snavel. De bovendelen zijn olijfbruin, de vleugels kaneelrood en de staart roodbruin; een lichte, okerkleurige wenkbrauwstreep. De onderzijde is licht geelachtig olijf tot okerkleurig. Het mannetje heeft een oranjerode vlek tussen de schouders die in het veld zelden zichtbaar is; het vrouwtje mist die. Verder zijn de seksen gelijk.
Verwarringssoorten
De roestmierklauwier Thamnistes rufescens leeft ten zuiden van de Marañón en heeft een andere zang. Bladspeurders zoals de geelkapbladspeurder Dendroma rufa en de schubkeelbladspeurder Anabacerthia variegaticeps hebben een slankere snavel zonder haak en een duidelijker gezichtstekening. De rosse treurtiran Rhytipterna holerythra is egaal roodbruin, zonder wenkbrauwstreep, en zit stil op een tak.
Leefgebied
Bladerdak en hogere middenlaag van vochtig laagland- en voetheuvelbos, lager bergbos en aangrenzend secundair bos, van zeeniveau tot ongeveer 1500 m; in Ecuador vooral tussen 400 en 1300 m. Zoekt geleedpotigen en soms vruchten tussen bladeren, dode bladeren, lianen en mos, meestal met gemengde groepen; volgt soms trekmieren. Het nest is een diepe buidel van bladeren, hoog in een boom; beide ouders bouwen, broeden en voeren.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het Pacifische laagland, het noorden en op de hellingen van de Andes, en op de oostflank in het zuiden. Ecuador: in het westen, van Esmeraldas tot El Oro, en op de oostflank van de Andes. Peru: mogelijk in het uiterste noorden, ten noorden van de Marañón. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Mexico door Midden-Amerika tot Panama en in Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek gemengde groepen in de kroon van voetheuvelbos in West-Ecuador of in de Chocó, bijvoorbeeld langs wegen met uitzicht op de boomkruinen. Let op een roestbruine vogel die dode bladeren uitpluist.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in deze soortafbakening; de westelijke en oostelijke vorm gelden elk als niet bedreigd. Vrij algemeen in Colombia; de stand gaat vermoedelijk achteruit door ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Thamnistes anabatinus | Sclater & Salvin, 1860
Sclater & Salvin beschreef de soort in 1860 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Thamnistes voerde hij in datzelfde werk in. De geslachtsnaam komt van Grieks thamnos, 'struik', en hizō, 'zitten': een vogel die in struiken zit. De soortnaam komt van Grieks anabatēs, 'klimmer'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Verapaz, Guatemala.