Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Rouwsierragors
Rouwsierragors | Rhopospina fruticeti
Mourning Sierra Finch | Yal negro | Tico-tico-serrano-enlutado
De rouwsierragors is een grote, donkere sierragors van droog struweel in de Andes van Peru tot Chili en Argentinië. Het mannetje is grijs met een zwarte keel en borst en twee witte vleugelstrepen. In het broedseizoen zingt het mannetje in een korte zangvlucht.
Geluid
De zang is een reeks schorre, piepende en zoemende tonen, zoals tsjie-tsjie-zzzuu, vaak gebracht in een korte zangvlucht omhoog met daarna een glijvlucht omlaag. De roep is een kort, nasaal tsjip.
Opname: Bernard BOUSQUET — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16 cm, met een vrij dikke, gele tot oranjegele snavel en gelige poten. Het mannetje is donkergrijs met een zwart gezicht, een zwarte keel en borst, een witachtige buik, een licht gestreepte rug en twee duidelijke witte vleugelstrepen. Het vrouwtje is bruin met donkere strepen op bovenkant en borst, een lichte wangvlek en lichte vleugelstrepen; haar snavel is bleekgeel tot hoornkleurig. Jonge vogels lijken op het vrouwtje maar zijn sterker gestreept.
Verwarringssoorten
De loodkleurige sierragors Geospizopsis unicolor heeft een donkere snavel en mist de witte vleugelstrepen en de zwarte borst. De bandstaartsierragors Rhopospina alaudina is kleiner, met een witte band in de staart en een witte buik zonder zwarte borst. De zwartteugelgors Xenospingus concolor heeft een dunne, gele snavel, is egaal grijs en leeft in struweel langs beken op de westhelling en in de kustvalleien.
Leefgebied
Droog struweel, hagen, randen van akkers, Polylepis-bos, rotsige hellingen en struikrijke puna, ongeveer tussen 2000 en 4500 m. Zoekt in groepen op de grond naar zaden. Het nest is een kom van gras en wortels, in een struik of tussen stenen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru in de Andes van het midden en zuiden, vooral op de westhelling en in droge inter-Andesdalen. In Bolivia in het westen, op het altiplano en in de droge dalen. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het noorden en midden van Chili en het westen van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in droog struweel met hagen en akkertjes in de hogere dalen naar groepjes donkere vinken met witte vleugelstrepen; in het broedseizoen trekken de zangvluchten van de mannetjes de aandacht.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Wijdverbreid en plaatselijk algemeen; verdraagt kleinschalige landbouw en struikrijke weiden.
Wetenschappelijke naam
Rhopospina fruticeti | (Kittlitz, 1833)
Kittlitz beschreef de soort in 1833 als Fringilla fruticeti; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Rhopospina werd in 1851 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Grieks rhōps, 'struik', en spinos, 'vink'. De soortnaam komt van Latijn fruticetum, 'struikgewas', naar het leefgebied. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Valparaíso, Chili.