Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Sabelmuisspecht
Sabelmuisspecht | Drymornis bridgesii
Scimitar-billed Woodcreeper | Trepatroncos chinchero | Arapaçu-platino
De sabelmuisspecht is een grote muisspecht van de Chaco met een zeer lange, sterk gebogen snavel. Anders dan de meeste muisspechten zoekt hij zijn voedsel grotendeels op de grond, waar hij met lange stappen rondloopt. Hij is de enige soort in zijn geslacht en in het gidsgebied beperkt tot het uiterste zuidoosten van Bolivia.
Geluid
De zang is een luide, dalende reeks fluittonen die naar het einde trager wordt; daarnaast een reeks vrijwel gelijke fluittonen. Paren zingen soms in duet. Roepen zijn korte, scherpe tonen.
Opname: Guillermo Treboux — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
29–32 cm, groot, met een relatief korte, roodbruine staart en een lange, sabelvormig gebogen, donkere snavel. De bovendelen zijn warm roodbruin, de kruin donkerder bruin. Het gezicht toont een witte wenkbrauwstreep en een witte baardstreep, gescheiden door een donkere oogstreep. De keel is wit, de onderdelen zijn vuilwit met bruine streping en schubben op borst en flanken. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De wenkbrauwmuisspecht Lepidocolaptes angustirostris deelt de witte wenkbrauwstreep en hetzelfde droge bos, maar is veel kleiner, met een kortere, dunnere, lichte snavel. De grote muisspecht Xiphocolaptes major is ook groot en roodbruin, maar heeft een zware, minder gebogen snavel en geen duidelijke gezichtstekening. De kolibriemuisspecht Campylorhamphus trochilirostris heeft eveneens een sterk gebogen snavel, maar is kleiner, roodbruiner en zonder witte wenkbrauwstreep, en blijft in de bomen.
Leefgebied
Droog Chacobos, doornstruweel, open bos met cactussen en savanne met verspreide bomen, ook verlaten weiland en bosresten in landbouwgebied, vooral onder 500 m. Zoekt op de grond en op stammen en cactussen naar geleedpotigen, slakken en kleine gewervelde dieren zoals hagedissen en kikkers. Het nest ligt in een holte in een boom of palm.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Bolivia: alleen in de Chaco in het uiterste zuidoosten. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van Paraguay, het noorden en midden van Argentinië, Uruguay en het zuiden van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in het open Chacobos van het zuidoosten van Bolivia naar een grote, roodbruine vogel die op de grond loopt en met de lange snavel in de bodem en onder strooisel prikt. In de vroege ochtend verraadt de dalende reeks fluittonen zijn aanwezigheid.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand geldt als stabiel, maar de soort is gevoelig voor versnippering van het droge bos.
Wetenschappelijke naam
Drymornis bridgesii | (Eyton, 1849)
Eyton beschreef de soort in 1849 als Nasica bridgesii; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Drymornis werd in 1853 ingevoerd door Eyton. De geslachtsnaam komt van Oudgrieks drumos, 'bos', en ornis, 'vogel'. De soortnaam eert Thomas Charles Bridges (1807–1865), Engels botanicus, zoöloog en verzamelaar, van 1822 tot 1865 actief in tropisch Amerika. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Waarschijnlijk Mendoza, Argentinië.