Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Saffieramazilia
Saffieramazilia | Chionomesa lactea
Sapphire-spangled Emerald | Amazilia zafirina | Beija-flor-de-peito-azul
De saffieramazilia is een middelgrote kolibrie van bosranden en half open land in het laagland ten oosten van de Andes. Het mannetje heeft een glinsterend violetblauwe keel en borst en een witte middenstreep over de buik. In het gidsgebied komt de soort vooral voor in het oosten van Peru en het noorden van Bolivia.
Geluid
Een droog, herhaald tsip of tchik. De zang is een reeks hoge, dunne, piepende tonen, vaak vanaf een vaste zitplaats.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9–10 cm, met een rechte snavel; de bovensnavel is zwart, de ondersnavel roze met een donkere punt. Het mannetje is glanzend groen van boven, met een glinsterend violetblauwe keel en borst, een witte middenstreep over de buik en groene flanken. De staart is staalblauw tot blauwzwart. Het vrouwtje is doffer, met witte randjes aan de blauwe keel- en borstveren, waardoor de onderdelen meer gevlekt ogen. Jonge vogels lijken op het vrouwtje, met bruinachtige randjes aan de kopveren.
Verwarringssoorten
De franjeamazilia Chionomesa fimbriata heeft een glinsterend groene in plaats van blauwe keel en borst en een bronsgroene staart. De regenboogamazilia Chrysuronia versicolor is kleiner, met een blauwgroene keel, meer wit op de onderdelen en een grijsgroene staart. De blauwkinsaffierkolibrie Chlorestes notata heeft geheel groene onderdelen en alleen een blauwe kin. Het vrouwtje van de vorkstaartbosnimf Thalurania furcata heeft grijze onderdelen zonder blauw en een gevorkte staart.
Leefgebied
Bosranden, rivierbegeleidend bos, secundair bos, open bos met verspreide bomen, plantages en tuinen, van het laagland tot ongeveer 1300 m. Haalt nectar uit bloeiende bomen, struiken en epifyten en vangt kleine insecten in de vlucht. Het komvormige nest zit op een twijg of tak, meestal niet hoog boven de grond.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru in het oostelijke laagland en de voetheuvels van de Andes, vooral ten zuiden van de Amazone, tot ongeveer 1300 m. In Bolivia in het laagland van het noorden en oosten. Ontbreekt in Colombia en op de Galápagos; uit Ecuador is hooguit een enkele melding bekend. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela en in grote delen van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek bij bloeiende bomen en struiken langs bosranden, rivieroevers en in tuinen bij dorpen in het laagland, bijvoorbeeld in Madre de Dios. Mannetjes zingen vaak lang vanaf een vaste, onbedekte zitplaats.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in de huidige afbakening. De soort heeft een groot verspreidingsgebied en verdraagt door de mens veranderd land, zoals bosranden, plantages en tuinen.
Wetenschappelijke naam
Chionomesa lactea | (Lesson, 1832)
Lesson beschreef de soort in 1832 als Ornismya lactea; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chionomesa werd in 1921 ingevoerd door Simon. De geslachtsnaam combineert Grieks khiōn, 'sneeuw', met mesos, 'midden'. De soortnaam komt van Latijn lacteus, 'melkwit', naar de witte buik. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit (volgens de beschrijving).