Alle soorten › Zangvogels › Vinkachtigen › Saffraansijs
Saffraansijs | Spinus siemiradzkii
Saffron Siskin | Jilguero azafranado | Pintassilgo-açafrão
De saffraansijs is een kleine sijs die alleen voorkomt in de Tumbesregio van Zuidwest-Ecuador en Noordwest-Peru. Het mannetje is feller en egaler saffraangeel dan de verwante kapsijs. Groepjes zwerven door droogbos en struweel en zijn sterk afhankelijk van de regentijd.
Geluid
De zang is een snelle, afwisselende reeks van twitterende trillers en fluitjes, vergelijkbaar met die van de kapsijs. De roep is een dun fluitje en droge tonen in vlucht.
Opname: John V. Moore — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm, met een kort, spits snaveltje. Het mannetje heeft een zwarte kop en keel; de rug is geelolijf en nauwelijks gestreept, de stuit en de onderdelen helder saffraangeel. De vleugels zijn zwart met een brede gele band, de staart is zwart met gele basis. Het vrouwtje mist de kap en is olijfgeel, met een gelere onderzijde dan het vrouwtje van de kapsijs en een gele vleugelband. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De kapsijs Spinus magellanicus komt in hetzelfde gebied voor, maar is groter, met een groenere, duidelijk gestreepte rug en minder fel geel; hij leeft meestal hoger. Het vrouwtje van de witbandsijs Spinus psaltria heeft een witte vleugelvlek in plaats van een gele band. Gele saffraangorzen zoals de gewone saffraangors Sicalis flaveola zijn groter, met een oranje voorhoofd en zonder zwart in de vleugels.
Leefgebied
Randen van loofverliezend droogbos, doornstruweel, struikrijke weiden en de omgeving van boerderijen in het laagland en de lage heuvels, meestal onder 600 m. Eet zaden van kruiden en grassen. Groepjes zwerven en zijn in natte jaren talrijker. Het nest is een kleine kom in een struik of boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Ontbreekt in Colombia en Bolivia en op de Galápagos. In Ecuador in het droge zuidwesten, van de kust van Manabí en Guayas tot El Oro en Loja. In Peru alleen in het uiterste noordwesten, in Tumbes en plaatselijk aangrenzend. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de regentijd langs de randen van droogbos in Zuidwest-Ecuador en Tumbes naar groepjes die op zaaddragende kruiden foerageren. Buiten de broedtijd kunnen ze plaatselijk ontbreken.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Eerder als kwetsbaar beschouwd; de soort heeft een klein verspreidingsgebied, en het Tumbes-droogbos gaat achteruit door kap en begrazing. Wordt plaatselijk gevangen als kooivogel.
Wetenschappelijke naam
Spinus siemiradzkii | (Berlepsch & Taczanowski, 1884)
Berlepsch & Taczanowski beschreef de soort in 1884 als Chrysomitris siemiradzkii; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Spinus werd in 1816 ingevoerd door Koch. De geslachtsnaam komt van Grieks spinos, de naam van een vogel die niet meer te identificeren is. De soortnaam eert Józef Siemiradzki (1858–1933), Pools geoloog en paleontoloog die in Ecuador vogels verzamelde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Guayaquil, Ecuador.