Alle soorten › Zangvogels › Tirannen › Salvins inezia
Salvins inezia | Inezia caudata
Pale-tipped Inezia | Piojito coludo | Amarelinho-de-ponta-clara
De salvins inezia is een kleine, grijsolijfkleurige tiran van bosranden, galerijbos en mangrove in het noorden van Zuid-Amerika. Binnen het gidsgebied leeft hij alleen in Colombia. De lichte punten aan de buitenste staartpennen en de witte teugel zijn de belangrijkste kenmerken.
Geluid
Een snelle reeks heldere, iets dalende fluittonen, vaak versnellend naar het eind, en korte, droge roepjes.
Opname: Paul Lenrumé — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11 cm, met een dunne, donkere snavel en een vrij lange staart. Kruin en bovendelen zijn grijsachtig olijfbruin, de kruin iets grijzer. Een witte streep boven de teugel en een smalle witte oogring vallen op in het grijze gezicht. De vleugels zijn donker, met twee witachtige vleugelstrepen. De onderdelen zijn lichtgeel, met een grijzige zweem op de borst. De buitenste staartpennen hebben lichte punten, het best te zien als de vogel de staart spreidt. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De dunsnavelinezia Inezia tenuirostris is kleiner, met een dunnere snavel, en is van onderen witter; hij leeft in droog doornstruweel op Guajira. De bruinkopinezia Inezia subflava is geler van onderen en leeft vooral langs rivieren en in overstroomd bos in het Amazone- en Orinocogebied. De geelkeelvliegenpikker Camptostoma obsoletum is kleiner, met een rafelige kuif en een kortere, dikkere snavel.
Leefgebied
Droog en halfvochtig bos, galerijbos, bosranden, struweel en mangrove in het laagland, meestal onder 500 m. Zoekt kleine insecten tussen bladeren in de middelste en hogere lagen van bomen en struiken, alleen, in paren of in gemengde groepen. Het nest is een kleine kom in een vork van takken.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het noorden, vooral in de Caribische laaglanden en het dal van de Magdalena, en plaatselijk in de llanos in het oosten. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, de Guyana's en het uiterste noorden van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in bosranden en galerijbos in de Caribische laaglanden, bijvoorbeeld rond Santa Marta en in het dal van de Magdalena, en luister naar de reeks dalende fluittonen.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort komt ook voor in secundair bos en in struweel langs akkers.
Wetenschappelijke naam
Inezia caudata | (Salvin, 1897)
Salvin beschreef de soort in 1897 als Capsiempis caudata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Inezia werd in 1909 ingevoerd door Cherrie. De geslachtsnaam eert Enriqueta Inez Cherrie (1898–1943), de dochter van de Amerikaanse ornitholoog George K. Cherrie, die het geslacht in 1909 beschreef; zij werd geboren in de streek waar hij deze vogels vond. De soortnaam komt van Latijn caudatus, 'met een (opvallende) staart'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Ourumee, Guyana.