Alle soorten › Zangvogels › Vireo's › San-Andrésvireo
San-Andrésvireo | Vireo caribaeus
San Andres Vireo | Vireo de San Andrés | Juruviara-de-san-andrés
De San-Andrésvireo is een kleine, olijfgroene vireo die alleen voorkomt op San Andrés, een Colombiaans eiland in de Caribische Zee voor de kust van Nicaragua. Zijn naaste verwant is de dikbekvireo. Het hele wereldverspreidingsgebied beslaat een eiland van ongeveer 26 km².
Geluid
Roept met een eenlettergrepig, kwetterend tsjik. De zang bestaat uit herhaalde frasen van twee of drie lettergrepen, met korte tussenpozen herhaald.
Opname: David Monroy Rengifo — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, met een vrij dunne, donkere snavel. De bovendelen zijn olijfgroen, de vleugels donkerder met lichte randen aan de slagpennen en twee witte vleugelstrepen. Een bleekgele streep van de snavel naar het oog en een donkere oogstreep. De onderdelen zijn witachtig tot bleekgeel, het geelst op de flanken. De iris is grijsbruin. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De baardvireo Vireo altiloquus, die ook op San Andrés broedt, is groter, met een witte wenkbrauwstreep, een donkere baardstreep en geen vleugelstrepen. De witoogvireo Vireo griseus, een zeldzame dwaalgast, heeft bij volwassen vogels een witte iris en een volledige gele bril. Nearctische zangers met vleugelstrepen hebben een dunnere, spitsere snavel.
Leefgebied
Vrijwel alle begroeide leefgebieden op het eiland: bosjes, cacao- en andere aanplant, struikrijke weiden en mangrove, met een voorkeur voor begroeiing met een dichte onderlaag. Het talrijkst in het minder bebouwde zuiden. Zoekt insecten in dicht gebladerte. Het nest is een hangend kommetje in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: alleen op het eiland San Andrés in de Caribische Zee. Ecuador, Peru en Bolivia: ontbreekt. Ontbreekt op de Galápagos. Endemisch in het gidsgebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in struikgewas en bosjes in het zuiden van San Andrés, waar de soort plaatselijk talrijk is. Let op de kwetterende roep uit dichte struiken.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. Het leefgebied gaat verloren door de groei van bebouwing en toerisme op het eiland; de soort is beperkt tot enkele plaatsen in het zuiden, maar daar plaatselijk talrijk. Het kleine verspreidingsgebied maakt hem kwetsbaar voor orkanen. De stand wordt op ongeveer 8000 tot 14.000 vogels geschat.
Wetenschappelijke naam
Vireo caribaeus | Bond & Meyer de Schauensee, 1942
Bond & Meyer de Schauensee beschreef de soort in 1942 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Vireo werd in 1808 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam is Latijn vireo, een groene trekvogel, mogelijk het vrouwtje van de wielewaal of de groenling; verwant aan virere, 'groen zijn'. De soortnaam verwijst naar het Caribisch gebied, niet noodzakelijk de typelocatie. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Isla de San Andrés, Colombia.