Alle soorten › Stormvogelachtigen › Pijlstormvogels › Sargassopijlstormvogel
Sargassopijlstormvogel | Puffinus lherminieri
Sargasso Shearwater | Pardela de Sargazo | Pardela-de-asa-larga
De sargassopijlstormvogel is een kleine, donker en wit getekende pijlstormvogel van het Caribisch gebied en het westen van de Atlantische Oceaan. Hij werd vroeger samen met verwante vormen op de Galápagos en in de Indische Oceaan als Audubons pijlstormvogel opgevat; in de huidige, smalle afbakening omvat de soort alleen de Caribische en westelijk-Atlantische vogels. In het gidsgebied komt hij alleen in de Caribische Zee voor Colombia voor.
Geluid
Op zee stil. Op de broedplaatsen 's nachts twitterende en kirrende roepen uit de nestholte.
Opname: William Mackin — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
28–30 cm, een kleine, gedrongen pijlstormvogel met korte, ronde vleugels, een naar verhouding lange staart en een slanke, donkere snavel. De bovendelen zijn donker zwartbruin; de donkere kap reikt tot onder het oog. De onderdelen zijn wit, de onderstaartdekveren donker. De ondervleugel is wit met brede donkere randen. De poten zijn roze met donkere tenen. Vliegt laag over het water met snelle, fladderende vleugelslagen en korte glijvluchten; rust vaak in groepjes op het water. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De noordse pijlstormvogel Puffinus puffinus is groter, met langere vleugels, zwartere bovendelen, witte onderstaartdekveren en stijvere vleugelslagen met langere glijvluchten. Stormvogeltjes, zoals Wilsons stormvogeltje Oceanites oceanicus, zijn veel kleiner, geheel donker met een witte stuit. De nauwverwante galápagospijlstormvogel Puffinus subalaris leeft aan de Pacifische kant van het gidsgebied; beide overlappen niet.
Leefgebied
Warm, tropisch zeewater, zowel rond eilanden en riffen als verder op zee, vaak bij drijvend sargassowier. Eet kleine vis, inktvis en larven van vis en kreeftachtigen, die hij van het oppervlak pakt of met korte duiken vangt. Broedt in holten in rotsen, onder stenen en in holen op kleine eilanden en rotskusten; komt alleen 's nachts aan land.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op zee in de Caribische Zee, vooral rond de eilanden San Andrés en Providencia en de omliggende cayos, waar hij mogelijk broedt; voor de vastelandkust, bijvoorbeeld bij Cartagena, schaars. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos; daar gaat het om de galápagospijlstormvogel. Buiten het gidsgebied in het Caribisch gebied, op de Bahama's en Bermuda en in de Golfstroom voor het zuidoosten van de Verenigde Staten.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Rond San Andrés en Providencia vanaf boten of vanaf de kust van de cayos, vooral in de ochtend en de avond wanneer vogels dicht bij de broedeilanden op het water rusten.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in de huidige afbakening. Ingevoerde ratten en katten op broedeilanden, verstoring en bebouwing van broedplaatsen en kunstlicht dat jonge vogels desoriënteert zijn de voornaamste bedreigingen; vroeger werden eieren en jongen verzameld.
Wetenschappelijke naam
Puffinus lherminieri | Lesson, 1839
Lesson beschreef de soort in 1839 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Puffinus werd in 1760 ingevoerd door Brisson. De geslachtsnaam is een Neolatijnse vorm van Engels puffin, oorspronkelijk de naam voor de gezouten jongen van de Noordse pijlstormvogel. De soortnaam eert de Franse natuuronderzoeker en apotheker Félix Louis L'Herminier (1779–1833), die op Guadeloupe woonde en werkte. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Saint-Barthélemy, Kleine Antillen.