Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Schubborstkolibrie
Schubborstkolibrie | Phaeochroa cuvierii
Scaly-breasted Hummingbird | Fandanguero pecho escamoso | Beija-flor-de-peito-escamoso
De schubborstkolibrie is een grote, doffe kolibrie van bosranden en halfopen land in het noorden van Colombia. Hij heeft geen glinsterende kleuren maar heeft een geschubde borst en de witte hoeken van de staart. Mannetjes zingen langdurig vanaf een vaste zitplaats.
Geluid
Een luide, langdurige zang van scherpe, droge tjiptonen en piepende tonen, vanaf een zitplaats herhaald. De roep is een hard tsjip.
Opname: GABRIEL LEITE — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, met een vrij forse, licht gebogen zwarte snavel. De bovendelen zijn dof bronsgroen, met een kleine witte vlek achter het oog. Keel en borst zijn grijsachtig met groene schubben, de buik is lichter, grijs tot bleek okerkleurig. De staart is groen, met brede witte punten aan de buitenste drie paar pennen. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
Het vrouwtje van de witnekkolibrie Florisuga mellivora heeft eveneens een geschubde keel, maar een witte buik en een donkere staart met smalle witte randen. De blauwbuiksabelvleugel Campylopterus falcatus leeft hoger in de bergen en heeft een roodbruine staart. De roodstaartamazilia Amazilia tzacatl is kleiner, met een groene keel en een roodbruine staart.
Leefgebied
Bosranden, galerijbos, secundair bos, halfopen land met bomen, plantages en tuinen in het laagland, van zeeniveau tot ongeveer 1000 m. Bezoekt bloeiende bomen en struiken en vangt insecten. Het nest is een kommetje van plantenpluis op een tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het noorden: in het Caribische laagland en aan de voet van de Sierra Nevada de Santa Marta, zuidwaarts tot in het dal van de Magdalena. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuiden van Mexico door Midden-Amerika tot Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister langs bosranden en in galerijbos in het Caribische laagland naar de langdurige, droge zang; de zanger zit vaak op een kale tak in de middenlaag.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt secundair bos en door mensen veranderd landschap.
Wetenschappelijke naam
Phaeochroa cuvierii | (Delattre & Bourcier, 1846)
Delattre & Bourcier beschreef de soort in 1846 als Trochilus Cuvierii; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Phaeochroa werd in 1861 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks phaios, 'donker, grauw', met khroa, 'kleur'. De soortnaam eert Georges Cuvier (1769–1832), Frans zoöloog en grondlegger van de vergelijkende anatomie. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Landengte van Panama.